ี่จะทำร้ายพ่ออีกแล้วใช่ไหม? เจ้าคิดว่าพ่อไม่กล้าฆ่าเจ้าจริงๆ งั้นเหรอ!”“หากเจ้าฆ่าข้าหนึ่งหน ข้าก็จะฆ่าเจ้าหนึ่งหนเช่นกัน”ซวนหยวนอิงจี๋ยืนนิ่งงัน กล่าวออกมาเสียงเบา “คราวนี้ ข้าก็แค่ไม่อยากเห็นพวกเจ้าทะเลาะกันเท่านั้น”“นี่เป็นเรื่องระหว่างพวกข้า เจ้าถอยออกไปซะ!”ซวนหยวนอ้าวเทียนกล่าวออกมาอย่างองอาจ“เฮ้อ เรื่องนั้นมันก็ใช่ แต่เมื่อไหร่เจ้าจะคิดถึงความรู้สึกของพวกข้าสักที?”ซวนหยวนอิงจี๋ถอนหายใจออกมา“ข้าคือโอรสแห่งสวรรค์ แค่พวกเจ้าคิดถึงความรู้สึกของข้าก็เพียงพอแล้ว ทำไมข้าจะต้องคิดถึงความรู้สึกของพวกเจ้าด้วย?”ซวนหยวนอ้าวเทียนกล่าวออกมา พลางชี้หน้าลูกสาว แล้วกล่าวออกมาว่า“และอีกอย่าง นำขวานผานกู่เล่มนั้นมาให้ข้าซะ ขวานเล่มนั้นมันเป็นของข้า”“มันไม่ใช่ของเจ้าอีกต่อไปแล้ว”ซวนหยวนอิงจี๋ส่ายหน้าเบาๆ“อิงจี๋ เจ้าถอยออกไปเถอะ”กุ่ยซุนเดินเข้ามาอยู่ข้างกายซวนหยวนอิงจี๋ แล้วพูดกับเธอว่า “นี่คือการต่อสู้ของแม่”ซวนหยวนอิงจี๋หันหน้าไปจ้องมองกุ่ยซุน เธอรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาเล็กน้อยเธอถอยหลังกลับไปอยู่ข้างกายฉินเฉา และยื่นขวานผานกู่ให้เขา“หลังจากที่จัดการเซวี่ยจีได้ ข้าจะไปนำขวานผานกู่ที่เหลือกลับคืนมา”เหรินซุนกล่าวด้วยน˺าเสียงเย็นชา“ผู้อาวุโสกุ่ยซุน ท่านเพิ่งจะออกมาผนึก อย่าเพิ่งใช้พลังตามใจเลย”จู่ๆ ฉินเฉาก็ก้าวเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้ากุ่ยซุน“เจ้าเป็นใคร?”กุ่ยซุนจ้องมองฉินเฉาด้วยความงุนงง “ทำไมถึงเข้ามาย
