องที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้แว่นตาเริ่มหายไป“ดูเหมือนว่าเธอจะแปลกใจนะ”ฉินเฉาวางกระบอกปืนลงบนแท่นปูนซีเมนต์ และหมุนมันอีกครั้งในขณะที่กระบอกปืนหมุนไปเรื่อยๆ เขาก็พูดขึ้นมาว่า “แต่เล่นกับฉัน ก็มักจะมีอะไรให้แปลกใจอยู่เสมอ”เจ้าหมอนี่คิดว่าเขาไม่รู้งั้นเหรอ ว่าอีกฝ่ายใส่กระสุนปืนเข้าไปในตำแหน่งที่จะยิงออกมาเป็นนัดแรก จากนั้นก็คำนวณเส้นรอบวงของการหมุนของกระบอกปืน แล้วทำให้ปืนชี้มาที่เขา?คิดว่าวิธีนี้จะฆ่าเขาได้แน่นอนงั้นเหรอ?แต่ฉินเฉาไม่ยอมให้อีกฝ่ายทำสำเร็จหรอก“เทพีแห่งโชคคงจะชอบดูแลคนที่ไม่ค่อยฉลาดสินะ”ถ้อยคำที่หวังจิ้งอี้พึมพำออกมา ทำให้ฉินเฉารู้สึกหงุดหงิดมากบางทีเด็กคนนี้ก็อวดดีเกินไปและเมื่อเขาสังเกตเห็นว่ากระบอกปืนค่อยๆ หยุดลงอย่างช้าๆ และกำลังจะชี้มาที่เขา เขาก็พูดขึ้นมาว่า“ดูเหมือนว่าผมกำลังจะแพ้แล้ว”“งั้นเธอจะยอมแพ้ไหม?”“ผมไม่เคยแพ้ในเกมไหนทั้งนั้น!”หวังจิ้งอี้หัวเราะออกมา จากนั้นไม่รู้ว่าเขาทำเรื่องผีสางอะไรลงไปกระบอกปืนก็หมุนอีกครั้ง และชี้ไปที่ฉินเฉาในที่สุด“การทหารไม่เบื่อหน่ายกลอุบาย”หวังจิ้งอี้ยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย เขายกมือที่ถือวัตถุ ซึ่งดูเหมือนกับแม่เหล็กบางชนิดขึ้นมา แล้วพูดกับฉินเฉา“พูดจามีเหตุผล”ฉินเฉาพยักหน้ารับ จากนั้นเขาก็ยกเท้า เตะแท่นปูนซีเมนต์ในทันทีทันใดนั้นแท่นปูนซีเมนต์ก็พลันสั่นสะเทือน กระบอกปืนกระเด็นขึ้นมาราวกับกระต่าย ก่อนที่จะตกลงมาและชี้ปากกระบอกปืนไปย
