ังหวังจิ้งอี้คราวนี้หวังจิ้งอี้รู้สึกตกตะลึงขึ้นมาจริงๆ แล้ว“บางครั้งสิ่งต่างๆ บนโลกใบนี้ ก็อนุมานตามหลักสามัญสำนึกไม่ได้หรอก”ฉินเฉาจ้องมองหวังจิ้งอี้ที่ยืนอย่างโง่งม แล้วยักไหล่ กล่าวออกมา“เป็นไปไม่ได้! ผมไม่เคยแพ้ใคร แม้แต่ครั้งเดียวก็ยังไม่เคย! ไม่ว่าจะเป็นการแข่งขันหรือกีฬาอะไร สุดท้ายผมก็เป็นฝ่ายชนะ!”หวังจิ้งอี้ดูราวกับจะล้มครืนลงมาได้ทุกเมื่อสำหรับอัจฉริยะที่มี IQ 250 ความล้มเหลวเช่นนี้ ถือว่าเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมากเขาคิดว่า ไม่ว่าฉินเฉาจะมีเวทมนตร์แบบไหน เขาก็จะสามารถจัดการอีกฝ่ายได้ด้วย IQ 250 ของเขาได้อย่างแน่นอนแต่ไม่คาดคิดเลยว่า สุดท้ายเขาจะกลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไปเสียเองเขาหยิบกระบอกปืนขึ้นมาเล็งฉินเฉา ความเขินอายบนใบหน้าได้หายไปแล้ว หลงเหลือเพียงแค่ความเฉยชาเท่านั้น“การคำนวณของผมไม่มีวันผิดพลาด เพราะปืนยังอยู่ในมือของผม!”“เธอก็แค่โกงเท่านั้นแหละ”ถึงจะถูกปืนจ่อ แต่ฉินเฉาไม่รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อย เขากลับยิ้มออกมาแทน“การโกงก็เป็นพลังอย่างหนึ่งเหมือนกัน”หวังจิ้งอี้หัวเราะ แล้วกล่าวเหยียดหยามออกมา “มีแค่คนฉลาดจริงๆ เท่านั้นที่จะหาวิธีโกง เพื่อไต่เต้าขึ้นไปได้ ส่วนคนโง่ก็ทำได้แค่คลานต่อไปอย่างช้าๆ และเงยหน้ามองคนอัจฉริยะอย่างพวกเราเท่านั้น!”“งั้นฉันก็จะโกงเหมือนกัน”ฉินเฉายื่นมือข้างหนึ่งออกมา ซึ่งมีลูกกระสุนปืนสีทองวางอยู่ในมือ“เป็นไปได้ยังไง……….คุณเอาลูกกระสุนปืนออกไปตอนไหน!
