ก็เข้าใจได้ในทันที ว่าจะต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น“ไม่เป็นไรหรอก ฉันจัดการได้”ฉินเฉาโบกมือ จากนั้นเขาก็ใช้มือขวาจับกระเป๋าของตัวเองในตอนนี้ ข้างในมีธนบัตร 500 หยวน ที่นักเรียนคนนั้นยัดใส่กระเป๋าของเขาโอ้? เล่นไม้นี้กับเขางั้นเหรอ? เขาเป็นถึงบรรพบุรุษในการเล่นแบบนี้เชียวนะฉินเฉาคลี่ยิ้มออกมา“ทุกคนมารวมตัวกันได้แล้ว!”เมื่อได้ยินฉินเฉารับรองแบบนั้น เธอก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรให้มากความ แล้วเป่านกหวีดขนาดเล็กที่ห้อยอยู่บนหน้าอกนักเรียนจากชั้นปี 3 ห้อง 9 เดินมารวมตัวกันอย่างเชื่องช้า แถวของพวกเขาดูคดเคี้ยวและน่าเกลียดมากฉินเฉาส่ายหน้าพลางถอนหายใจออกมา เป็นแบบนี้แล้วจะหวังให้พวกเขาสร้างอนาคตให้กับแผ่นดินเกิดได้ยังไง?“เห้ย!”และในตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มที่ชื่อว่าเถาเหว่ยได้ตะโกนขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาจับกระเป๋าของตัวเอง แล้วกล่าวออกมาว่า “แย่แล้ว! เงินค่าขนมของวันนี้มันหายไป!”หลังจากที่พูดจบ เขาก็เปิดกระเป๋าที่ว่างเปล่าออกมา “เงิน 500หยวนของฉันมันหายไปแล้ว!”“หา? ตกอยู่ที่ไหนหรือเปล่า?”“หรือว่าจะถูกขโมยไป!”นักเรียนที่อยู่รอบๆ ต่างส่งเสียงดังกันทันทีคิ้วรูปเสี้ยวพระจันทร์ที่เรียงตัวอย่างสวยงามของหลิวจางพลันขมวดมุ่นเธอรู้แล้วว่า นักเรียนกลุ่มนี้กำลังจงใจสร้างปัญหาขึ้นมา“ฉะ ฉันเห็น!”ทันใดนั้น นักเรียนหญิงคนหนึ่งได้ยกมือขึ้นมาอย่างอ่อนแรง“วะ วันนี้ฉันเห็นอาจารย์ฉิน……..อาจารย์ฉินแอบเดินไปที่โต๊ะของเถา
