เหว่ย……..จากนั้น จากนั้นก็จับเสื้อคลุมของเถาเหว่ยด้วย………..”ทันใดนั้น ทุกคนก็หันมาจ้องมองฉินเฉาเป็นตาเดียวกันฉินเฉายักไหล่ มาแล้ว เด็กกลุ่มนี้จะก่อเรื่องขึ้นแล้วสินะ?แต่การให้ปากคำแค่นี้ยังอ่อนหัดเกินไป“แล้วไงต่อ? ไม่เป็นไรหรอก ถึงเขาจะเป็นอาจารย์ แต่ที่นี่ก็ยังมีอาจารย์หลิวที่คอยช่วยพวกเราอยู่ด้วย หวังเวย เธอพูดต่อไปได้เลย!”เถาเหว่ยจ้องมองเด็กนักเรียนหญิงอย่างให้กำลังใจ“ฉะ ฉันเห็นอาจารย์ฉินหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากเสื้อคลุมของเถาเหว่ย…………..แล้วยัดลงไปในกระเป๋าของตัวเอง………..”เมื่อพูดจบ เธอก็ชี้นิ้วไปยังฉินเฉา “หยะ อยู่ที่กระเป๋าข้างขวานั่น!”มือของฉินเฉาจับกระเป๋าข้างขวาของตัวเองทันที“อย่าขยับนะ!”เถาเหว่ยตะโกนออกมา “คิดจะทำอะไร? จะทำลายหลักฐานงั้นเหรอ? ดีจริงๆ อาจารย์ฉิน คุณเป็นครูบาอาจารย์ แต่กลับลักขโมยแบบนี้ได้ยังไง!”เขามั่นใจในตัวเองมาก พลางคิดในใจว่า คราวนี้นายติดกับแน่ ดูสิว่าคราวนี้นายจะอยู่ในโรงเรียนยังไง“บนตัวฉันมีเงิน 500 หยวนอยู่จริงๆ แต่เธอจะพิสูจน์ได้ยังไงว่านี่คือเงินของเธอ?”ฉินเฉาคลี่ยิ้ม พลางเอ่ยถามออกมาอย่างไม่รีบร้อนเถาเหว่ยกล่าวเย้ยออกมาว่า “ผมมีนิสัยที่ชอบเขียนชื่อเอาไว้บนเงินของตัวเอง อาจารย์หลิว คุณเองก็อยู่ในเหตุการณ์ คุณควรจะช่วยเป็นพยานให้กับพวกเราด้วย ถ้าอาจารย์ฉินขโมยเงินของผมไปจริงๆคุณจะได้ช่วยทวงความยุติธรรมให้แก่นักเรียนอย่างพวกเราได้”หลิวจางจ้องมองฉินเฉา
