ิวกล่าวขึ้นมา“หน้าผา? ไม่ใช่หรอก ข้ารู้สึกได้ถึงสายลม”กุนซือกล่าวออกมาเช่นนั้น “ข้ายังได้กลิ่นของความชื้นด้วย……….ดูเหมือนว่านี่จะเป็นวิชาลวงตา”หลังจากนั้น เขาก็คว้ากระบี่หงจวินมาปักลงบนพื้นดินตรงหน้าพื้นดินส่องแสงสีทองสว่างจ้าทันที จากนั้นหน้าผาที่อยู่ตรงหน้าก็พลันหายไปถ˺าแห่งหนึ่งที่มีกลิ่นของความชื้น ได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าทั้งสองคนอย่างช้าๆ“นายท่านช่างร้ายกาจจริงๆ ………..”มู่หว่านชิวร้องอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้ “ที่นี่เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ด้วย”หลังจากที่พูดจบ เธอก็พากุนซือเดินเข้าไปสำรวจด้านใน“รอเดี๋ยว!”แต่กุนซือกลับหยุดมู่หว่านชิวอย่างกะทันหัน“เป็นอะไรไปคะ นายท่าน?”“ร่างของชือโหยวถูกซ่อนอยู่ในถ˺านี้ ที่นี่จะต้องมีการเฝ้าระวังอย่างเข้มงวดแน่นอน เจ้ารีบร้อนเดินเข้าไป นั่นไม่ใช่ว่าเป็นการเอาชีวิตไปทิ้งหรอกเหรอ?”“ขะ ขอโทษค่ะ………”มู่หว่านชิวหันหน้ากลับไปมองกุนซือด้วยความละอายใจ“เหอะ ตามหลังข้ามา แล้วคอยเป็นดวงตาให้กับข้าดีๆ อย่าได้ทำเรื่องที่ไม่จำเป็นอีก”“ค่ะ…….”มู่หว่านชิวพยักหน้า เธอไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกในใจของเธอทั้งรู้สึกเคารพและหวาดกลัวกุนซือยามที่กุนซือโมโหช่างน่ากลัวมาก อีกทั้งยังดูเหมือนกับคนเสียสติมู่หว่านชิวคิดว่า ผู้ชายที่ใช้งานท่อนล่างไม่ได้มักจะเป็นคนอารมณ์ร้อนต้องอดทนเอาไว้ บางทีกุนซืออาจจะรู้สึกอัดอั้นตันใจ ถึงได้ระเบิดอารมณ์ออกมา“สุดยอดราชาผีดิบ!”กุนซือร่ายคาถา เขาอัญเชิญสุดย
