เธอแล้วกล่าวขอโทษหลูเหม่ยจวนด้วยความละอายใจ“หึ!”ตอนนี้หลูเหม่ยจวนกำลังอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง เธอไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องเผชิญความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่แบบนี้คราวนี้สำนักราชันย์ภูตนั้นเสียหน้าครั้งใหญ่“ถ้าอย่างนั้น ท่านกุ่ยหมู่ ท่านควรที่จะปล่อยตัวผู้อาวุโสหนานกงเหลียงของพวกเรามาได้แล้ว”ฉินเฉากล่าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเหล่ายอดฝีมือในหอคอยสกัดกลั่นมารต่างพากันตกตะลึง เรื่องที่พวกเขาทำไม่ได้ กลับได้มือใหม่มาช่วยแก้ปัญหาเด็กคนนี้เป็นใครมาจากไหนกันแน่?“หึ!”แต่ทว่าหลูเหม่ยจวนกลับพ่นลมหายใจออกมาเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของเด็กคนนี้ เธอก็รู้สึกไม่เจริญหูเจริญตาเอาเสียเลย“ตอนนี้ไม่ใช่แค่หนานกงเหลียงเท่านั้น แกก็จะต้องตายด้วยเหมือนกัน!”หลังจากที่พูดจบ เธอก็จับเงาขวานผานกู่ขึ้นมา“แม่งเอ๊ย!”ฉินเฉาเผลอสบถออกมาในทันที “ทำไมเธอถึงไม่รักษาสัญญาล่ะ?สุภาพบุรุษพูดแล้วไม่คืนคำไม่ใช่เหรอ?”“ก็ฉันเป็นผู้หญิงไง ขอบใจ”“เชี่ย!”ฉินเฉาไม่คิดเลยว่าหลูเหม่ยจวนจะทำร้ายขงจื๊อแบบนี้และขวานของหลูเหม่ยจวนก็กำลังจะฟันเข้าที่ศีรษะของหนานกงเหลียงในอีกไม่ช้า“บัดซบ! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!”“กระเสือกกระสนดิ้นรนอย่างอ่อนแอเข้าไป นี่แหละคือจุดจบของผู้ชาย!”หลูเหม่ยจวนตะโกนออกมา ตอนนี้ไอพลังจากขวานแทบจะแนบชิดติดกับหนังศีรษะของหนานกงเหลียงอยู่แล้ว“ท่านพ่อ!”“หนานกงเหลียง………”ทั้งหนานกงเหอกับเตี๋ยอู่นั้นไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะทรุดตัวลงไปกับพื้นทุกสิ่งทุก
