ามนิ้วมือนั้นไปทันที และพบว่าประตูที่เคยปิดสนิทถูกเปิดออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ศิษย์พี่เซียงเหอกำลังยืนอยู่ตรงนั้นและจ้องมองมาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว ในมือของเธอถือกระบี่ที่ส่องแสงระยิบระยับศิษย์ในลานแยกที่เคยยืนอยู่ในห้องด้วยท่าทีคุกคามต่างแข้งขาอ่อนแรง คุกเข่าลงไปบนพื้นกันทีละคน“ศิษย์พี่เซียงเหอ ศิษย์พี่เซียงเหอ……….ขะ ข้าก็แค่พูดเล่นกับพวกเขาเท่านั้นเองนะครับ………”คราวนี้ฉางเฟิงกำลังหน้าเจื่อนของจริง“จงไปที่สถานลงทัณฑ์และสารภาพความผิดด้วยตัวเองเดี๋ยวนี้!”เซียงเหอผู้มีสีหน้าโกรธเกรี้ยว กล่าวออกมาด้วยน˺าเสียงอันเย็นชา“ข้าไม่อยากจะลงมือจัดการพวกเจ้าให้มือของข้าต้องแปดเปื้อน”“ศิษย์พี่เซียงเหอ ให้โอกาสข้าอีกสักครั้งเถอะนะครับ………….”ฉางเฟิงหน้าซีดเซียว ให้ไปที่สถานลงทัณฑ์…………เขาอาจจะถูกขังอยู่ในนั้นนานหลายสิบปีเขาเกือบจะฆ่าศิษย์ร่วมสำนักของตัวเองไปแล้ว โทษทัณฑ์นี้จะต้องหนักหนาอย่างแน่นอน“หึๆ จะไปหรือว่าจะตาย?”เซียงเหอเหวี่ยงกระบี่ “หากข้าสังหารพวกเจ้า นั่นก็นับว่าเป็นการล้างมลทินให้กับสำนักเฟิงสุ่ยเหมือนกัน”“ไม่นะ ศิษย์พี่ ข้าไปแล้ว ข้าไปแล้ว!”ฉางเฟิงรีบวิ่งหนีออกไปจากห้องด้วยความหวาดกลัว ท่าทางเขาจะไปยังสถานลงทัณฑ์แต่โดยดี“ส่วนพวกเจ้า คิดที่จะให้ข้าลงมือด้วยตัวเองใช่ไหม?”จิตสังหารแผ่ออกมาจากดวงตาของเซียงเหอศิษย์เหล่านั้นรีบวิ่งหนีออกไปด้วยความหวาดผวาทันที ถ้าเทียบกับความตายแล้ว การถูกคุ
