ว”“เพิ่งจะตี 5 เองไม่ใช่เหรอ………”ฉินเฉาหันไปมองโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ตอนนี้เป็นเวลา 4.40น. แล้วโอ้ เพิ่งจะเช้ามืดอยู่เลยนี่“พระอาทิตย์ขึ้นควรจะตื่นขึ้นมา พระอาทิตย์ตกควรจะนอนหลับ”อู๋ชิงเย่กล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง “แบบนี้ถึงจะเป็นส่วนประกอบของกฎแห่งธรรมชาติ เจ้ามักจะนอนตื่นสายแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?”“เฮ้……..สำหรับคนในยุคสมัยใหม่อย่างพวกเรา ตอนนี้ยังเป็นเวลานอนฝันหวานกันอยู่เลย”ฉินเฉายิ้มออกมาทันที “เมื่อกี้นี้ฉันกำลังฝันถึงสาวสวยอยู่เลยแท้ๆแต่ดันถูกเธอทำลายซะได้ เธอต้องชดใช้ให้ฉันแล้วล่ะ”“ข้าจะไปชดใช้ให้เจ้าได้ยังไง? ข้าทำให้เจ้าฝันอีกรอบไม่ได้นะ”อู๋ชิงเย่เบ้ปาก “ข้าไม่เคยเรียนวิชาประเภทนั้นมาก่อนเลยด้วย”“เรื่องนี้ง่ายจะตายไป ไม่ต้องใช้วิชาอะไรเลยด้วย”ทันใดนั้นฉินเฉาก็ดึงอู๋ชิงเย่เข้ามา และให้เธอนั่งอยู่ในอ้อมกอดของเขาอู๋ชิงเย่สะดุ้งเฮือกทันที บั้นท้ายอวบๆ ของเธอกำลังทับอยู่บนต้นขาของฉินเฉาอย่างแนบแน่น มือทั้งสองข้างยื่นไปคว้าคอของฉินเฉาอย่างไม่รู้ตัว“จะ เจ้าจะทำอะไรน่ะ!”อู๋ชิงเย่หน้าแดงก˹า เอ่ยถามออกมาด้วยความตื่นตระหนก“ก็ฝันหวานต่อยังไงล่ะ”ฉินเฉาคลี่ยิ้ม มือก็จับยึดเอวของอู๋ชิงเย่เอาไว้ แล้วใช้กระบี่ที่ถูกชักออกมาจากฝักและบุกตะลุยฟันมาทั้งคืนบุกโหมเข้าใส่อีกครั้ง ร่างกายของอู๋ชิงเย่พลันสั่นสะท้าน ดวงตาที่ชุ่มชื้นตวัดจ้องมองฉินเฉาอย่างพร่ามัว“จะ เจ้ามันเลวจริงๆ ………..”อู๋ชิงเย่หน้าแด
