ฉินเฉาและอู๋ชิงเย่ต่างสะดุ้งเฮือก ใครกัน? มาอยู่ข้างๆ พวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมพวกเขาถึงไม่ทันได้สังเกตเห็นเลย?“ใครบังอาจบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของข้า! รนหาที่ตายนัก!”เงาร่างหนึ่งปรากฏตัวออกมาอย่างกะทันหันเงาร่างนี้ตกลงมาอยู่ตรงหน้าฉินเฉาและอู๋ชิงเย่ พลังอสูรอันยิ่งใหญ่และมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างนั้นในทันทีเพราะรอบด้านมีปราณอสูรอยู่มากมายจนเกินไป ทั้งสองคนจึงสัมผัสพลังของอสูรตนนี้ไม่ได้“ราชาวูดู!”เมื่อเห็นเงาร่างนั้น อู๋ชิงเย่ก็อุทานออกมาเสียงดังลั่น“เอ๋? เด็กน้อยคนนี้รู้จักข้าเสียด้วย วะฮ่าๆๆ! ถือว่าเจ้าเป็นคนที่รู้ความคนหนึ่งเลย งั้นข้าจะทำให้เจ้าตายไปแบบไม่เจ็บปวด เพื่อเป็นรางวัลให้กับเจ้าก็แล้วกัน”เอ่อ………ฉินเฉามองไปยังเงาร่างนี้ เขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีดำขาดรุ่งริ่งใบหน้าเป็นสีม่วง ดวงตาคู่หนึ่งราวกับทาอายแชโดว์ ทิ้งรอยดำปื้นขนาดใหญ่สองอันเอาไว้ที่ขอบตาร่างกายผอมบางราวกับท่อนไม้ อีกทั้งยังดูอิดโรยไร้เรี่ยวแรง รวมๆแล้วดูเหมือนกับโครงกระดูกที่น่าสะพรึงกลัว“ระวังตัวให้ดี ราชาวูดูตนนี้คืออสูรที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากเมื่อห้าพันปีก่อน ร่างกายส่วนใหญ่เป็นงูพิษ และยังมีพิษที่ร้ายแรงมาก…………..ร่างกายเป็นพิษ วิธีการของมันก็เป็นพิษ แม้แต่หัวใจก็ยังเป็นพิษ”อู๋ชิงเย่รีบส่งกระแสจิตเตือนฉินเฉาอย่างรวดเร็ว“เด็กน้อยสองคนนั้นกำลังแอบคุยอะไรกันอยู่?”ถึงแม้ว่าจะไม่รู้เนื้อหาในการส่งกระแสจิต แต่ราชาวู
