น…………”“ก่อนที่พวกเราจะแต่งงานกัน………..ไม่ว่าใครก็รู้ไม่ได้ทั้งนั้นแหละ…………”อู๋ชิงเย่กล่าวออกมาด้วยความเขินอาย “ต้องเป็นวันส่งตัวเข้าเรือนหอเท่านั้น ถึงจะเห็นได้………….”“แค่กๆ ……..”ฉินเฉากระแอมไอออกมา “เธอกำลังหมายความว่า จะต้องอยู่ในเรือนหอด้วยกันก่อนใช่ไหม………..ก็ได้ ฉันไม่ขัดข้องหรอก…………”“ฮึ่ม ข้านี่แหละที่ขัดข้อง!”อู๋ชิงเย่ลอบหยิกขาของฉินเฉาอย่างทนไม่ได้ แต่น่าเสียดายที่ฉินเฉาฝึกฝนวิชาพระสูตรหัวใจเพชร เธอหยิกไม่ได้เลย แถมยังรู้สึกเหมือนกับการสัมผัสเหล็กในที่สุดอู๋ชิงเย่ก็ต้องยอมแพ้ไปอย่างจำยอม“ไม่ต้องห่วงนะ ไว้ใจข้าได้ ข้าจะทำให้เขามีความสุขเอง…………”ในเวลานี้ ลิลลี่เข้ามานั่งพิงไหล่ของอู๋ชิงเย่ราวกับนกตัวน้อยๆหยดเหงื่อเย็นๆ ไหลลงมาบนใบหน้าของอู๋ชิงเย่ในทันทีเธอตวัดสายตาจ้องมองฉินเฉาด้วยความโกรธ แต่ฉินเฉากลับผิวปาก เสตามองไปอีกด้าน“พวกเรามาถึงแล้ว”หลิวกงควบคุมเมฆมงคลให้ลอยต˹าลงมาอย่างช้าๆ แล้วลงมาปรากฏตัวขึ้นที่ลานกว้างแห่งหนึ่งศิษย์ที่สวมชุดนักพรตเต๋าสีขาวจำนวนหนึ่งเดินเข้ามาในทันที“ศิษย์พี่”ศิษย์เหล่านี้คำนับหลิวกงด้วยความนอบน้อม“อืม”หลิวกงพยักหน้า แล้วบอกให้พวกฉินเฉาลงมา จากนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “นี่คือลานแยกของสำนักเฟิงสุ่ย เป็นสถานที่ที่ใช้รับรองว่าที่ศิษย์อย่างพวกเจ้าโดยเฉพาะ”“ว่าที่ศิษย์? ทำไมถึงได้มีคำว่า ว่าที่ อยู่ด้วยล่ะ?”อู๋ชิงเย่เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความงุนงง“หึๆ ฉางเฟิง เจ้าตอบ
