แรงของเขาก็มีไม่พอ“แค่กๆ ……….”อสูรผีเสื้อสาวนอนอยู่ในอ้อมแขนของหนานกงเหลียง เลือดไหลออกมาจากมุมปากของเธอไม่รู้เป็นเพราะสีหน้าที่กลับมาดูสดใสขึ้นก่อนที่จะตายหรือเปล่าใบหน้าของเธอในตอนนี้ดูสวยงามจับใจ เสน่ห์ที่แผ่ออกมาบางเบาทำให้เธอยิ่งดูงดงามมากขึ้นไปอีก“บางที………..อ้อมกอดนี้อาจจะเป็นบ้านของข้าก็ได้………..”ถึงแม้ว่าอสูรผีเสื้อสาวตนนี้จะใกล้ตาย แต่รอยยิ้มของเธอกลับดูสดใสเป็นอย่างมาก“เมื่อสี่พันปีก่อนข้าก็น่าจะมานอนอยู่ที่นี่เหมือนกัน…………….มีชีวิตอยู่มาได้ถึงสี่พันปี ข้า…………ดีใจมากจริงๆ …………..”“เตี๋ยอู่………ข้าผิดเอง………”ทั้งหยดเลือดและน˺าตาไหลลงมาจากดวงตาของหนานกงเหลียง“ข้าขอโทษ………..”“ในโลกใบนี้ มีใคร………….ที่ต้องพูดคำว่าขอโทษ………….”เตี๋ยอู่จ้องมองคนรักของเธอ สัมผัสที่อ่อนโยนยังคงอยู่ภายในหัวใจของเธอไม่มีเปลี่ยน“เจ้ารักข้า ข้ารักเจ้า พวกเราทั้งคู่ต่างมีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน มันเคยเป็นเรื่องที่สวยงามมาก และตอนนี้ก็ยังคงสวยงามอยู่เช่นเดิม ข้าไม่เคยนึกเสียใจเลยที่ได้รักเจ้า………….ถึงแม้จะเป็นในความฝันนับครั้งไม่ถ้วนข้าก็ยังดีใจ การที่ได้มาพบกับเจ้าในชีวิตนี้ มันเป็นเรื่องที่ดีเหลือเกิน…………”“เตี๋ยอู่…….ข้า……..”“อึ่ก……..ดูท่าทีกังวลของเจ้าสิ ข้าไม่ได้พบเจ้ามาถึงสี่พันปีเชียวนะ……….ในใจของข้ายังมีอีกหลายสิ่งที่อยากจะบอกเจ้า………..”ความสดใสบนใบหน้าของเตี๋ยอู่ค่อยๆ จางหายไป ดูเหมือนว่าร่างกายของเธอนั้นใกล
