ำร้ายลูกสาวตัวเองจริงๆ เหรอ…………”ทันทีที่อสูรผีเสื้อสาวปรากฏตัวขึ้น สีหน้าของราชาปีศาจก็พลันเปลี่ยนไปแววตาที่เคยโหดเหี้ยมดุร้าย เมื่อเห็นใบหน้าของอสูรผีเสื้อสาว มันก็แปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนและเจ็บปวด“ข้า ข้า……….”เขาก้าวถอยหลังไปสองก้าว เสียงคำรามอันน่ากลัวดังออกมาจากปากไม่หยุดแผ่นดินพลันสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง“เจ้า……..”สายตาของเจ้าสำนักหญิงนั้นไม่มีใครคาดเดาได้เลย เธอจ้องมองอสูรผีเสื้อที่เอาตัวมาขวางอยู่ตรงหน้าเธอ“เจ้ารีบหนีไปเถอะ……….เขาเสียสติ ไม่รู้รับอะไรอีกแล้ว………..”“หากข้าหนีไป สำนักเฟิงสุ่ยก็จะต้องถูกทำลายไปน่ะสิ………….”อสูรผีเสื้อสาวเอ่ยออกมาด้วยความขื่นขม “ถึงเขาจะบ้าคลั่งไปแล้ว แต่ข้าก็จะหาวิธีมาหยุดเขาให้ได้ เจ้าหนีไปเถอะ หนีไปให้ไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดี…………..”“นะ……..นี่………”“หนานกงเหลียง เจ้ารีบรู้ตัวเสียทีเถอะ!”อสูรผีเสื้อสาวหันหน้ามากล่าวกับราชาปีศาจ “เจ้าจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าพยายามปกป้องมาด้วยมือของตัวเองจริงๆ เหรอ?”“ขะ ข้า………”สายตาของราชาปีศาจตนนั้นฉายแววซับซ้อนมากขึ้น แม้ว่าภายในจิตใจของเขากำลังเกิดความปั่นป่วน แต่ก็เหมือนว่าจะมีบางสิ่งที่ตื่นขึ้นมา“หนานกงเหลียง……….เจ้ารีบตื่นขึ้นมาเถอะ ขอเพียงแค่เจ้าตื่นขึ้นมา ข้าก็ยินดีที่จะหลีกหนีไปให้ไกล และกลับไปอยู่ในป่าลึกกับเจ้าพวกเรายังเริ่มต้นกันใหม่ได้นะ…………..”“เริ่มต้นใหม่………..”แววตาของราชาปีศาจที่ชื่อว่าหนานกงเหลียงน
