ั้นค่อยๆ เริ่มกระจ่างใสขึ้นมาเล็กน้อยทุกคนต่างจ้องมองด้วยความดีใจราชาปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวตนนี้ จะสามารถเดินออกมาจากเส้นทางปีศาจได้ไหม?หากทำได้ พวกเขาก็รอดแล้ว“ดูเหมือนว่า………หนานกงเหลียงคนนั้นอาจจะได้สติขึ้นมาอีกครั้ง”ฉินเฉาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเช่นกัน “ถ้าเป็นแบบนั้น ปัญหาของพวกเราก็จะน้อยลงตามไปด้วย…………”“หวังว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดนะ…………”อู๋ชิงเย่ส่งกระแสจิตกลับมา “ท้ายที่สุดแล้ว หากเป็นไปได้ก็ไม่มีใครที่อยากจะถูกจิตมารเข้าครอบงำหรอก มีใครบ้างที่ไม่อยากจะเป็นคน”หนานกงเหลียงยกมือขึ้นมากุมศีรษะของตัวเอง เขารู้สึกเจ็บปวดมาก ดูเหมือนว่าสติที่สูญหายไปจะเริ่มฟื้นคืนกลับมาแล้วทั้งอสูรผีเสื้อสาวและเจ้าสำนักหญิงต่างจ้องมองเขา และรอคอยให้เขาได้สติกลับคืนมาด้วยความคาดหวังแต่ในขณะนั้นเอง ความเปลี่ยนแปลงก็พลันเกิดขึ้นเสียงคำรามดังก้องทะลุท้องฟ้าอย่างกะทันหัน“ข้าคิดอยู่แล้วว่าใครเป็นคนปลดปล่อยราชาปีศาจออกมา ที่แท้ก็เป็นอสูรชั่วช้าอย่างเจ้า! ตายซะเถอะ!”สิ้นเสียงนั้น สายฟ้าก็ผ่าลงมาใส่ร่างของอสูรผีเสื้อสาวทันทีอสูรผีเสื้อสาวกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและล้มลงไปกับพื้นแต่เดิมอสูรผีเสื้อสาวก็สูญเสียแก่นพลังไปแล้ว และคราวนี้ก็ยังสูญเสียพลังชีวิตไปเกือบครึ่งควันดำปรากฏออกมาจากร่างของเธอ เธอล้มลงไปบนพื้นและหายใจรวยรินและบนท้องฟ้าในตอนนี้ ก็มีร่างของนักพรตที่ดูองอาจสง่างามคนหนึ่งกำลังลอยอยู่บนนั้
