อสูรผีเสื้อกล่าวออกมา แววตาของเธอก็เต็มไปด้วยอารมณ์ “แม้ว่าเวลาหนึ่งปีจะสั้น แต่ข้าก็รู้สึกสุขสม………และพอใจมาก………..แต่เวลาหนึ่งปีได้ผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน อีกหนึ่งปีต่อมา เขาก็ได้รับข่าวว่าให้กลับไปที่สำนักโดยเร็วที่สุด”“หากเขาจากไปก็จะไม่มีวันได้กลับมาอีก ถึงยังไงเขาก็เป็นศิษย์ที่มีพรสวรรค์ของสำนักเฟิงสุ่ย ส่วนข้าเป็นเพียงแค่อสูรเท่านั้น…………..พวกเราสองคนลำบากใจกันมาก ในที่สุดเขาก็บอกข้าว่า น้อยที่สุดคือหนึ่งเดือน มากที่สุดคือหนึ่งปี เขาจะลงมาจากภูเขาเพื่อมาหาข้าอีกครั้งแต่ว่าข้าได้รอคอยมาสิบปีแล้ว……………กลับไม่ได้รับข่าวคราวจากเขาเลย ในที่สุดข้าก็ทนไม่ไหว ยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อไปหาเขาที่สำนักเฟิงสุ่ย……………”“แล้วสุดท้ายเจ้าเจอเขาไหม?”อู๋ชิงเย่เอ่ยถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“เจอสิ………”อสูรผีเสื้อยิ้มออกมาด้วยความขื่นขม “และยังเห็นอย่างชัดเจนด้วย………….”“เกิดอะไรขึ้นน่ะ………..”ฉินเฉารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมารางๆ“ข้าเสี่ยงอันตรายไปยังสำนักเฟิงสุ่ย เพื่อรอที่จะพบเขาอย่างมีความสุข แต่ข้ากลับพบว่าเขาได้แต่งงานกับศิษย์น้องของเขาไปแล้ว………….”“บัดซบ!”อู๋ชิงเย่สบถดังลั่นออกมาอย่างอดไม่ได้ “ไอ้ผู้ชายไร้หัวใจนั่น หากเป็นข้า ข้าจะฆ่ามันให้ตาย!”“นายก็เป็นผู้ชายนะ……….คงจะไม่ได้รักเพศเดียวกันหรอกใช่ไหม………….”ฉินเฉากล่าวเตือนอู๋ชิงเย่อย่างอดไม่ได้ และทันใดนั้นอู๋ชิงเย่ก็หันไปเห็นลิลลี่ที่กำลังส่งสายตาแปลกๆ มาทางนี
