ือเวลากันอีกไม่มากแล้ว”“คุณชายน้อยช่างน่าสนใจจริงๆ เอาล่ะ ท่านมองได้ถูกต้องแล้วล่ะข้าเป็นอสูรผีเสื้อจริงๆ”อสูรผีเสื้อสาวเอ่ยปากออกมา “ข้ามีพื้นฐานการฝึกตนมาห้าพันปีแล้ว……………เมื่อสี่พันปีก่อน ข้าเพิ่งจะฝึกตนได้ครบพันปี ข้าภูมิใจในตัวเองมาก จนไม่ฟังคำสั่งสอนของอาจารย์ ข้าแอบออกมาจากป่าที่ข้าฝึกตนและมาเที่ยวเล่นในโลกมนุษย์ แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าโลกในตอนนี้เป็นยังไง แต่โลกที่ข้าได้พบเจอในตอนนั้นเป็นเหมือนกับโลกแห่งแสงสีมันทำให้ข้าหลงระเริงและไม่คิดที่จะกลับบ้าน”ความทรงจำได้พาดผ่านเข้าในสายตาของเธอ “ในตอนนั้นข้าเที่ยวเล่นไปทั่วทุกสารทิศในโลกมนุษย์ จนลืมเลือนเรื่องเวลาไปอย่างไม่รู้ตัวจนกระทั่งอีกหนึ่งปีต่อมา ข้าก็ได้พบกับนักพรตหนุ่มคนหนึ่ง”ฉินเฉาเลิกคิ้ว เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างขึ้นมาในใจ“พวกเจ้า……….ตกหลุมรักกันงั้นเหรอ?”ลิลลี่เอ่ยขัดอย่างอดไม่ได้“จะไปตกหลุมรักกันได้ยังไง…………..ในตอนนั้นเขาคือศิษย์ของสำนักเฟิงสุ่ยที่กำลังเดินทางลงมาจากภูเขา เพื่อรับภารกิจกำจัดปีศาจปราบมาร”อสูรผีเสื้อคลี่ยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ “ข้าจำได้ว่าในตอนนั้น ข้าใช้วิชาลวงตาสร้างคฤหาสน์หลังหนึ่งขึ้นมาและกลายเป็นคุณหนูของที่นั่นในแต่ละวันมีชายหนุ่มเข้ามาเยี่ยมเยียนตั้งมากมายเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ทั้งนักปราชญ์ มือกระบี่ มีชายหนุ่มแทบจะทุกประเภท แต่ทว่าการมาเยือนของเขาคือเรื่องที่ข้าไม่คาดคิด”สายตาของเธอดูน้อยอกน้อยใจขึ้นมาเล็ก
