มาในหูของเธอลิลลี่เบิกตากว้างในทันที และเห็นฉินซานกำลังยืนอยู่ด้านหลังวานรเผือกตัวนั้น พร้อมกับเขาจับหางของมันเหวี่ยงไปรอบๆวานรเผือกกรีดร้องออกมาอย่างน่าสงสาร ร่างกายที่ใหญ่โตถึง 2เมตรของมันถูกเหวี่ยงไปกระแทกใส่ร่างของเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ที่อยู่ใกล้ๆ ร่างของวานรเผือกทั้งสองตัวจึงล้มลงไปบนพื้นทรายพร้อมกัน“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”ฉินเฉายื่นมือไปดึงลิลลี่ให้ลุกขึ้นจากพื้น“มะ ไม่เป็นไร……….”ดวงตาคู่สวยของลิลลี่ไม่ได้จ้องมองมาที่ฉินเฉาเลยแม้แต่น้อย แต่เธอกำลังจ้องมองร่างอันสง่างามของอู๋ชิงเย่ด้วยความรักใคร่โอ้ จบสิ้นแล้ว ผู้หญิงคนนี้ถอนตัวไม่ขึ้นแล้วล่ะฉินเฉายกมือกุมหน้าผากตัวเองอย่างอดไม่ได้ในเวลานี้พวกปู้จิงเทียนได้วิ่งหนีไปไกลแล้ว“ไอ้พวกบ้านั่น จะไร้ยางอายเกินไปแล้ว!”อู๋ชิงเย่สบถออกมา แต่ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ร่างของวานรเผือกฝั่งตรงข้ามมีวานรเผือกทั้งหมด 7 ตัว แต่ละตัวกำลังจ้องมองพวกฉินเฉาด้วยสายตาเดือดดาลทั้งสิ้น“พวกเรามีปัญหากันแล้วล่ะ…………”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา“จะทำยังไงกันดีล่ะ………….”อู๋ชิงเย่หันมาเอ่ยถามฉินเฉาสายตาของเธอกำลังสื่อความหมายออกมาว่า จะฆ่าวานรเผือกตัวนี้เลยดีไหม?แต่ฉินเฉาส่ายหน้า หากเป็นแบบนั้น ความพยายามทั้งหมดก็สูญเปล่าเลยน่ะสิ“พวกเธอวิ่งไปรอที่หอคอยสกัดกลั่นมารกันก่อนเถอะ”ฉินเฉาเอ่ยปากออกมาทันที“อะไรนะ! หอคอยสกัดกลั่นมาร? ห้ามเข้าไปใกล้ที่นั่นไม่ใช่เหรอ!”ลิลลี่
