บทที่ 278 ห้วงลึก
เฝิงเว๋ยรับกระดาษที่เฝิงต้าลู่โยนมาให้ได้อย่างคล่องแคล่วแล้วค่อย ๆ คลี่มันออกมาดู
หลังจากนั้นก็มีหมายศาลปรากฏอยู่ในมือของเฝิงเว๋ย
นี่คือคดีที่ร้านเสริมสวยแห่งหนึ่งในเมืองเจียงเฉิงฟ้องร้องต่อบริษัทของตระกูลเฝิง!
และเพียงแค่มองผ่าน ๆ ก็รู้ได้ทันทีว่าร้านเสริมสวยที่ปรากฏบนหมายศาลฉบับนี้ก็คือร้านเสริมสวยของหลินเหม่ยเสวี่ยนั่นเอง!
เมื่อเฝิงเว๋ยได้เห็นสิ่งนี้ ม่านตาของเขาขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย แต่ก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
เขามองไปที่ผู้เป็นพ่อแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า
“ผมว่าพ่อตื่นตูมเกินไปแล้ว”
“แค่หมายศาลแผ่นเดียวก็ทำให้พ่อตกใจขนาดนี้เชียวหรือ?”
“พ่ออย่าลืมสิว่า ตอนนี้ต่อให้มีหมายศาลอีกกี่ใบก็ไม่เกี่ยวอะไรกับตระกูลเฝิงของพวกเราแล้ว!”
เขาคิดว่าหลังจากพูดประโยคนี้จบแล้ว เฝิงต้าลู่คงไม่คิดจะต่อว่าอะไรต่อ ถึงอย่างไร เขาก็บอกพ่อเรื่องที่เปลี่ยนตัวผู้แทนนิติบุคคลไปตั้งนานแล้ว
ดังนั้น ต่อให้เขารู้เรื่องนี้ก็คงไม่แสดงสีหน้าตื่นตระหนกมากนัก
แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ หลังพูดประโยคนี้จบ เฝิงต้าลู่ก็สั่นเทิ้มด้วยความโกรธจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
เขามองไปที่ลูกชายตน แล้วก็มองไปที่หานชิงอวี่เหมือนมีเรื่องอะไรบางอย่างที่พูดออกมาไม่ได้
สุดท้ายเขาก็หันไปทางเฝิงเว๋ย แล้วพูดเสียงเบาลงด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวว่า
“แกหุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ!”
“ทำตามที่คุณชายหานบอกซะ!”
เฝิงเว๋ยได้ยินดังน
