“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรออกมา!”แม้แต่อู๋ชิงเย่ก็ยังสบถออกมาอย่างอดไม่ได้ผู้ชายคนนี้กวนอารมณ์เธอเหลือเกิน จนเธอกลัวว่าจะเอาชนะเขาไม่ได้แต่เธอจะเอาชนะเขาไม่ได้ได้ยังไง? เขาเป็นเพียงแค่ผู้ฝึกตนพเนจรเท่านั้นส่วนเธอคือเจ้าสำนักของสำนักสวรรค์เร้นลับ เด็กสาวผู้มากพรสวรรค์ อู๋ชิงเย่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทุกครั้งที่อู๋ชิงเย่เห็นหน้าฉินสือเอ้อความคิดของเธอถึงได้เริ่มสงบลงเขาเป็นคนที่น่ารังเกียจมาก น่ารำคาญมาก แล้วยังหน้าหนามาก!จนเธออยากจะเล่นงานเขาให้น่วม!อู๋ชิงเย่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในขณะที่จ้องมองฉินเฉาในยามที่ฉินเฉาทำตัวเป็นอันธพาลแบบนี้ นอกจากซูจีแล้ว ก็ไม่มีใครที่จะสามารถรับมือกับเขาได้อีกและอู๋ชิงเย่ก็เช่นกัน เธอรู้สึกเกลียดชังจนต้องกัดฟันกรอดนอกจากความคิดที่จะกำจัดเจ้าคนน่าเกลียดที่อยู่ตรงหน้านี้แล้ว เธอก็ไม่มีความคิดอื่นใดอีก“เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว แค่ข้าเห็นหน้าเจ้า ข้าก็รู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมา ข้าจะชำระความแค้นในอดีตให้จบภายในวันนี้แหละ!”สิ้นเสียงนั้น เธอก็กัดฟันและตะคอกออกมาเสียงดัง“ผู้อาวุโสหลี่ รีบประกาศได้แล้ว!”“การประลองรอบชิงชนะเลิศในรอบสุดท้าย เริ่มการประลองได้!”ไม่ใช่ว่าผู้อาวุโสที่มีหน้าที่ในการจัดงาน ต้องขึ้นตรงกับคำสั่งของอู๋ชิงเย่หรอกเหรอ?เมื่อเจ้าสำนักของเธอออกปากมาแล้ว เธอจึงรีบประกาศในทันที“เชี่ย บอกให้พูดก็พูดเลยเนี่ยนะ………..”ฉินเฉาหดหู่ในทันที ทำไมท่าทีที่มีต่อเขามันถึง
