บทที่ 276 แขกไม่ได้รับเชิญ
เฝิงเว๋ยไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่มองไปที่จางชุนหลานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ
ทว่าแม้แต่จางชุนหลานที่ตามใจเฝิงเว๋ยที่สุดในทุกวัน เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแล้ว ก็ไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลานาน
เธอก็เห็นได้ชัดว่า ทุกอย่างที่ออกอากาศผ่านโทรทัศน์นั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับลูกชาย
เฝิงต้าลู่ยื่นนิ้วมือออกมาเคาะบนโต๊ะสองสามครั้ง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน
“ขายเครื่องจักรที่หมดอายุการใช้งานแล้วให้คนอื่น รู้ไหมว่าแกกำลังทำลายชื่อเสียงของบริษัทเฝิงของพวกเราอยู่!”
เสียงตะโกนดังก้องไปทั่วร้านอาหาร ทำให้ลูกค้าที่กำลังรับประทานอาหารอยู่ตกใจจนพากันหันมามองทางนี้
เฝิงเว๋ยรู้สึกอับอายขายหน้า จึงพูดกับผู้เป็นพ่อด้วยเสียงที่เบาลง
“พ่อครับ ที่นี่มีคนอยู่เยอะมากเลยนะ…”
เฝิงต้าลู่เห็นว่าสิ่งแรกที่ลูกชายสนใจคือหน้าตาของตัวเองไม่ใช่ชื่อเสียงของบริษัท ความโกรธบนใบหน้าก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วนทันที
เขาจ้องมองไปที่เฝิงเว๋ยแล้วพูดด้วยความโกรธ
“คนเยอะเหรอ? คนเยอะแล้วมันยังไง?!”
“แกคิดว่าต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ ฉันจะไม่กล้าตีแกงั้นเหรอ?!”
เฝิงเว๋ยเห็นสถานการณ์แล้วก็ร้องโอดครวญในใจ