ุ่มชุดดำกล่าวออกมา คำพูดของเขามีกลิ่นอายของความชั่วร้ายแฝงเอาไว้“ผู้หญิงคนนี้ เจ้าเป็นคนที่ชาญฉลาดมาก ไม่รู้ว่าในใจของเจ้าจะมีจิตมารอยู่หรือไม่?”“ข้าเหรอ?”สาวน้อยในอาภรณ์สีเหลืองตกตะลึง เธอไม่รู้ชายหนุ่มในชุดดำคนนี้กำลังถามอะไร“หึๆ ข้าก็แค่จะมองเข้าไปยังจิตมารของเจ้าเท่านั้น”ชายหนุ่มชุดดำ เฉินจุนอี้ ยื่นนิ้วชี้ออกไป “กระบี่หัวใจมาร อาจารย์มารฝันคืออาจารย์ของข้า การดูจิตมารของคนอื่นจึงกลายเป็นนิสัยของข้าไปแล้ว ได้โปรดอภัยให้ด้วย”ผู้ชายคนนี้สามารถมองทะลุเข้าไปถึงจิตมารได้งั้นเหรอ?ฉินเฉาขมวดคิ้วมุ่นหมอนี่พูดจริงหรือเปล่า?หากเป็นแบบนั้นจะมองเห็นจิตมารของเขาได้ไหม?บางทีอาจจะทำไม่ได้ ถ้าชายหนุ่มคนนี้มองเข้าไปถึงจิตมารของเขาได้จริงๆ อีกฝ่ายอาจจะวิ่งหนีไปด้วยความตกใจไปแล้ว จะยังอยู่ที่นี่อีกทำไม?ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่จิตมารของทุกคนที่เขาสามารถมองเห็นได้ สิ่งที่เขาพูดมาอาจจะเป็นแค่การอวดอ้างเท่านั้น“ที่แท้ก็เป็นศิษย์ที่เก่งกาจของศาลาปราบเซียนนี่เอง ข้าเลื่อมใสมานานแล้ว”สาวน้อยพยักหน้าให้“ฉินสือเอ้อ”ฉินเฉากวาดตามอง เหลือเขาเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นเขาเดินไปยังชายฝั่ง พร้อมกับประสานมือคำนับสาวน้อยคนนั้นแล้วกล่าวออกมาว่า“ไม่มีสำนัก ไม่มีนิกาย เป็นผู้ฝึกตนพเนจรบนภูเขา ทำให้คุณหนูต้องหัวเราะเยาะแล้ว”“ไม่สำคัญว่าจะมีสำนัก มีนิกายหรือไม่ สิ่งที่สำคัญคือมีพื้นฐานการฝึกตนที่มากพอ เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว”สา
