ธอจึงยอมแพ้แล้วเอ่ยถากถางออกมาแทน“ในสายตาของข้า เจ้ามันไม่ใช่คนด้วยซ˺า!”“บัดซบ บัดซบ! เจ้าอยากตายนักใช่ไหม!”อู๋ชิงชิวกระทืบเท้าปึงปังด้วยความโกรธ“ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าอีกครั้ง รีบคุกเข่าขอขมาข้าซะ ส่วนคุณหนูคนนี้ให้ตามข้ามา ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะต้องตาย”“นั่นใครน่ะ? พูดจาอวดดีซะเหลือเกิน”“นั่นสิ เป็นคุณชายจากสำนักไหนกัน?”ผู้คนที่อยู่รอบๆ กระซิบกระซาบกันทันทีหลายคนชี้ไปยังอู๋ชิงชิว พลางคิดในใจว่า คุณชายคนนี้เย่อหยิ่งมาจากไหน?“เจ้าคิดที่จะลอบทำร้ายพวกเรางั้นเหรอ?”จิ่วเทียนเซียนเฟยกลอกดวงตาคู่สวย แล้วเอ่ยถามออกมา “เจ้าไม่เกรงกลัวว่าจะทำผิดกฎหมายเลยหรือไง?”เคยได้ยินมาว่า บนสวรรค์มีกฎแห่งท้องฟ้าของสวรรค์ บนโลกมนุษย์ก็มีกฎหมายของโลกมนุษย์คนที่ฆ่าคนตามใจชอบ เขาไม่เห็นกฎหมายอยู่ในสายตาเลยหรือไง?“กฎหมายเรอะ? ข้านี่แหละคือกฎหมาย!”อู๋ชิงชิวหัวเราะออกมาทันที “คนสวย หากเจ้ายังอยากให้ไอ้หนุ่มหน้าขาวคนนั้นมีชีวิตอยู่ เจ้าก็ควรตามข้ามาจะดีกว่า”“เจ้านี่ช่างจริงใจจริงๆ”จิ่วเทียนเซียนเฟยหัวเราะออกมาด้วยความพอใจ“แต่ข้าเกรงว่าสามีของข้าจะไม่ยอมน่ะสิ”สิ้นเสียงนั้น เธอก็ฉวยโอกาสนี้เข้าไปกอดแขนฉินเฉา“นี่คือคำที่ใช้เรียกคู่ครองบนโลกมนุษย์ใช่ไหม?”จิ่วเทียนเซียนเฟยจ้องมองฉินเฉาด้วยความร่าเริง เธอกลัวว่าจะเรียกเขาแบบผิดๆ“ใช่ เรียกแบบนี้ถูกต้องที่สุดแล้ว!”ฉินเฉาหัวเราะออกมา พลางเอื้อมมือมาตีบั้นท้ายของจิ่วเทียนเ
