บทที่ 273 รับช่วง
คนที่พูดก็คือเฝิงต้าลู่ พ่อของเฝิงเว๋ยนั่นเอง
เขาได้ยินเสียงลูกชายตัวเองโวยวายอยู่ที่นี่แต่เช้าตรู่ ก็รู้สึกหงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
ตอนนี้ยังมาได้ยินเรื่องขั้นตอนทางกฎหมายและการจำคุกอีก เฝิงต้าลู่ก็ยิ่งมีสีหน้าจริงจังมากขึ้น
ไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้ใจลูกชายของตัวเอง แต่การกระทำของเฝิงเว๋ยในช่วงพักหลังนี้ ทำให้เฝิงต้าลู่ไว้ใจไม่ลงจริง ๆ
เฝิงเว๋ยรีบกดปุ่มปิดเสียงวีแชตแล้วหันมาอธิบายกับพ่อของเขา
“พ่อครับ เมื่อคืนผมจัดการเรียบร้อยแล้ว”
“ผมหาคนที่ยินดีแบกรับความผิดแทนบริษัทของเราได้แล้ว!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของลูกชาย แววตาของเฝิงต้าลู่ก็สว่างวาบขึ้นทันที
เขาถึงกับรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ เพราะการหาคนที่ยินดีเป็นแพะรับบาปให้แก่บริษัทนั้น ถือเป็นการหาหนทางรอดสุดท้ายสำหรับบริษัทเฝิงในตอนนี้
ถึงแม้ว่าบริษัทเฝิงจะเกิดปัญหาขึ้นมาจริง ๆ ก็ตาม พวกเขาก็ยังมีเงินที่เหลือพอที่จะเริ่มต้นใหม่ได้
ประสบการณ์ทางธุรกิจที่มีมาอย่างยาวนานบอกกับเฝิงต้าลู่ว่า เงินไม่ใช่สิ่งสำคัญ
สิ่งสำคัญคือ การมีชีวิตอยู่เพื่อใช้เงินต่างหาก
“จัดการเรียบร้อยแล้วจริง ๆ งั้นเหรอ?”
“สัญญาอยู่ไหน? เอาให้พ่อดูหน่อย!”
เฝิงต้าลู่พูดกับเฝิงเว๋ยด้วยความตื่นเต้น
เมื่อเฝิงเว๋ยเห็นท่าทีเช่นนี้ของผู้เป็นพ่อ ก็รีบโบกมือปฏิเสธทันที
“พ่อ ตอนนี้ผมกำลังคุยธุระอยู่ เรื่องสัญญาอะไรเอาไว้ค่อยว่ากัน”
“อีกอย่าง ของแบบนั้นผมให้คนเอาไปเ
