นทุกคนในสำนักไท่ยีต่างนิ่งงันไปราวกับคนโง่ พวกเขาไม่คิดว่าฉินเฉาจะพูดจริงทำจริง ถึงกับเริ่มลงมือเลยแบบนี้“เจ้า เจ้า เจ้าจะทำเกินไปแล้ว!”ใบหน้าของเจียงเฉินขึ้นสีแดงก˹ายิ่งกว่าเดิม“เปลี่ยนบทพูดบ้างเถอะ ฉันฟังมาจนเอียนแล้วนะ”ฉินเฉาเบ้ปาก“เจ้าจะรังแกกันมากเกินไปแล้ว!”“ฉัน…………..”ฉินเฉารู้สึกจนปัญญาขึ้นมา “ก็ได้ บิดาเป็นฝ่ายรังแกแกเอง ถ้าเก่งนักก็เข้ามาสู้กันเลย จะได้โดนตัดแขนสักข้าง”ฉินเฉาปักกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ลงไปบนพื้นดิน ในขณะที่กล่าวออกมา“ถ้ากล้าก็เข้ามาเลย”“นี่มันอะไรกัน? ผู้อาวุโส พวกเราจะกล˺ากลืนความแค้นนี้ลงไปไม่ได้นะ ยอดเขาอ้าวหลานถือเป็นสัญลักษณ์ของสำนักไท่ยีของพวกเรา!”เจียงเฉินกลืนน˺าลายลงไปอึกใหญ่ ก่อนที่จะหันหน้าไปกล่าวกับเหล่าผู้อาวุโสสูงสุด“ไม่มีประโยชน์”เซียวเหว่ยถลึงตาจ้องมองเขาเจียงเฉินพลันหดคอ ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวเขาได้แต่คิดในใจ ถ้าเอ็งมีประโยชน์มากนักก็ออกไปสู้เลยสิ“ฉินเฉา ที่นี่คืออาณาเขตของสำนักไท่ยีของข้า เจ้าทำแบบนี้ มันจะมากเกินไปหน่อยไหม?”“มากเกินไป? ฉันไม่เห็นว่ามันจะมากเกินไปตรงไหนเลย”ฉินเฉาดึงกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ขึ้นมาถือเอาไว้ในมือ“ตาแก่ อย่าคิดว่าฉันอยู่ในน˺าเต้า แล้วฉันจะไม่ได้ยินสิ่งที่แกพูดนะเรื่องที่แกคิดที่จะฉวยโอกาสตอนที่ฉันไม่อยู่ ฮุบเอานิกายหลัวซาของฉันไปล่ะ? แกจะว่ายังไง?”“เอ่อ ข้า………….”เซียวเหว่ยกลายเป็นใบ้ไปในชั่วขณะเขาไม่คาดคิดเลยว่า
