ุอยู่ไหม? คนของสำนักไท่ยีคือคน แล้วคนของสำนักอื่นไม่ใช่คนหรือไง?”“นี่…………”ผู้อาวุโสสูงสุดคนนั้นไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมาดี“ฉินเฉา เจ้าเป็นฝ่ายมาทำลายสำนักของข้าก่อน”เจียงเฉินชี้นิ้วไปยังโถงทางเดิน ที่กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้วแล้วกล่าวว่า “เจ้ายังจะคาดหวังให้ผู้อาวุโสซูมีมารยาทกับเจ้าอีกเหรอ?”“โอ้ ฉันแค่เข้ามาทักทายเท่านั้น แต่เสียงอาจจะดังเกินไปหน่อยทำไมล่ะ? ถ้ามีใครมาเสียงดังอยู่หน้าประตูสำนักไท่ยีของพวกนาย ก็จะต้องโดนต่อว่าแบบนี้เหรอ?”“ฉินเฉา เลิกพูดจาอ้อมค้อมเสียที!”เจียงเฉินกระทืบเท้าด้วยความโกรธ “ฉินเฉาเป็นขยะประเภทไหนทำไมเจียงเฉินผู้นี้จะไม่รู้!”“หึๆ เจียงเฉินเป็นขยะประเภทไหน ฉินเฉาผู้นี้ก็ย่อมรู้ดีเหมือนกัน”ฉินเฉากอดอก กล่าวขึ้นมาว่า “ใช้วิธีไหนไต่เต้าขึ้นมาจนถึงตำแหน่งเจ้าสำนักของสำนักไท่ยี เรื่องนั้นฉันก็รู้ ว่ายังไง? เป็นเจ้าสำนักแล้วสุขสบายดีไหม? ตอนกลางคืนนอนฝันร้ายบ้างหรือเปล่าล่ะ?”“พูดจาเหลวไหลอะไรของเจ้า!”เจียงเฉินตื่นตระหนกขึ้นมาในใจ แต่สีหน้ายังคงนิ่งสงบ “เจียงเฉินผู้นี้ทำแต่เรื่องที่ยุติธรรมต่อฟ้าดินเท่านั้น”“จบสิ้นแล้วล่ะ ฟ้ากำลังจะถล่มลงมาสู่พื้นดินแล้ว”ฉินเฉาสูดหายใจเอาอากาศเย็นเข้าไป “ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉันจะมองเห็นจุดจบของโลกในอุโมงค์กาลเวลา ที่แท้ก็เป็นเพราะมีคนที่ไม่น่าเชื่อถือพวกนี้มาสาบานต่อหน้าฟ้าดินส่งๆ”“ฉินเฉา แล้วเจ้าล่ะเป็นยังไง!”เจียงเฉินชี้หน้าฉิ
