ฉันเกรงว่ามันจะทำให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายกันขึ้น”ระเบิดนิวเคลียร์ลูกหนึ่ง ย่อมทำลายจัตุรัสประตูสวรรค์ได้อย่างไม่ยากเย็นอยู่แล้วหากไม่ใช่เพราะระเบิดอีกหกลูกถูกทำลายไปแล้ว เมืองหลวงแห่งนี้อาจจะต้องจบสิ้นเลยก็ได้“สหายอ้าย เรื่องใหญ่แบบนี้ ไม่ใช่ว่ามันจะสามารถปิดกั้นพื้นที่กันได้ด้วยคำพูดของเธอหรอกนะ”หัวหน้าหวังจ้องมองอ้ายเสี่ยวเสวี่ย แล้วกล่าวขึ้นมาว่า “ปัญหาเรื่องระเบิด ฉันจะไปหาผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนี้มาแก้ปัญหา แต่เธอเลิกคิดเรื่องอพยพผู้คนออกไปได้เลย”“หัวหน้าหวัง คุณจะเอาชีวิตของผู้คนนับหมื่นคนมาล้อเล่นงั้นเหรอ?”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกล่าวขึ้นด้วยความโกรธ “ในสายตาของคุณ คนนับหมื่นคนไม่ได้มีความสำคัญเท่ากับตำแหน่งของคุณใช่ไหม!”“เจ้าหน้าที่อ้าย ช่วยระมัดระวังคำพูดของเธอด้วย”หัวหน้าหวังขมวดคิ้วมุ่น พร้อมกับกล่าวขึ้นด้วยความโกรธ “เธอรู้หรือเปล่าว่าการอพยพคนและปิดกั้นพื้นที่ มันต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง? เธอคิดว่านี่คืองานเลี้ยงบ้านๆ หรือไงกัน? ฉันขอบอกเธอเอาไว้ ตราบใดที่ฉันยังอยู่ที่นี่ในวันนี้ จะไม่มีใครมาปิดกั้นพื้นที่ได้เป็นอันขาด! เสี่ยวหลี่ รีบไปเรียกตัววิศวกรจากกองพลมาที่นี่ พวกเราจะต้องหาระเบิดลูกสุดท้ายให้พบโดยเร็วที่สุด!”“ครับ!”ถึงแม้ว่าทหารจากหน่วยรบพิเศษจะไม่พอใจนัก แต่หน้าที่ของทหารก็คือการเชื่อฟังผู้บังคับบัญชาเขารีบทำตามคำสั่งในทันทีแต่อ้ายเสี่ยวเสวี่ยและคนอื่นๆ ก็ยังคงคัดค้านด้วยควา
