ยเกียรติเอาน่ะสิ”“แต่ถ้าไม่อพยพ ก็อาจจะมีคนตายมากกว่านี้ก็ได้นะคะ….. ให้ตายเถอะ พวกมันใช้อาวุธแบบไหนกันแน่? ทหารพวกนี้ถึงได้จมน˺าตายกันหมด แถมศพของอีกคนก็ยังแห้งตายด้วย นี่ฉันกำลังอ่านนิยายสยองขวัญอยู่หรือไง?”ตำรวจสาวรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย“หัวหน้าทีมอ้าย คุณมีความเห็นว่ายังไงบ้างคะ?”“ฉันขอแนะนำให้อพยพผู้คน”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยคิดแบบนั้น เธอกลัวว่าจะมีเหยื่อมากกว่าเดิมใครจะรู้ว่าคนเหล่านั้นคิดจะทำอะไรความกังวลของเธอกลายเป็นความจริงไปแล้ว“ไม่ได้ ห้ามอพยพคนออกไป!”ในขณะนั้นเอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งได้เดินเข้ามา พร้อมกับทหารที่คอยประกบข้างอีกหลายนายสีหน้าของชายคนนั้นดูมืดครึ้มไปเล็กน้อย“ถ้าบังคับให้ผู้คนอพยพออกไป จะทำให้เกิดความตื่นตระหนกอย่างไม่จำเป็น เรื่องนั้นมันขัดต่อเป้าหมายของงานเลี้ยง”เดิมทีงานเลี้ยงในครั้งนี้ถูกจัดขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของปราชาชนหากต้องอพยพผู้คนออกไปเนื่องจากการข่มขวัญของผู้ก่อการร้ายเกรงว่าเป้าหมายของการจัดงานในครั้งนี้จะไม่บรรลุผลและเขาจะไปอธิบายให้เบื้องบนฟังได้ยังไง?น่ากลัวว่าจะได้สูญเสียตำแหน่งของตัวเองไปน่ะสิดังนั้นไม่ว่ายังไง เขาก็ยังยืนยันที่จะจัดงานเลี้ยงต่อไป“ล้อเล่นหรือไง? ที่นี่มีคนกว่าหมื่นคนเลยนะ!”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกำหมัดแน่น เธอไม่สามารถระงับอารมณ์โกรธภายในใจได้เลย“นายคิดจะเอาชีวิตของคนเป็นหมื่น มารักษาตำแหน่งของนายเอาไว้งั้นเหรอ?”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเข้าใ
