ชิซินยิ้มหวานราวกับกินน˺าผึ้ง นิ้วของเธอเปล่งแสงสีดำออกมา ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะยกเลิกเวทมนตร์ในที่สุดก็จะใหญ่ขึ้นสักที…..อ่า ไม่ใช่สิ ในที่สุดก็จะได้กลับเป็นไปเหมือนเดิมสักที…..แต่ในขณะที่ฉินเฉากำลังรอคอยอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของชิซินก็ดังขึ้นเธอหยิบมันขึ้นมารับสาย ทันใดนั้นริมฝีปากเล็ก ๆ ของเธอก็อ้าปากกว้างด้วยความตกใจจนกลายเป็นรูปตัว O“พระเจ้า อีกเดี๋ยวฉันจะต้องส่งรายงานให้ผู้จัดการหลี่นี่! ฉันลืมเรื่องนั้นไปเสียสนิทเลย ฉะ ฉันจะไปทำเดี๋ยวนี้แหละ!”จากนั้นเธอก็กดวางสาย แล้วหันมาพูดกับฉินเฉาว่า“พ่อหนุ่มตัวจิ๋ว นายรอฉันอยู่ที่นี่ก่อนนะ ฉันจะต้องไปเขียนรายงานให้ผู้จัดการหลี่ก่อน เป็นเพราะนายเรียกฉันแท้ ๆ เลย ฉันถึงได้ลืมมันไปแบบนี้ ฉันจะต้องรีบไปเขียนรายงานให้เสร็จก่อนที่ผู้จัดการหลี่จะเลิกปราชุม นายรอฉันก่อนนะ อย่าวิ่งเพ่นพ่านไปไหนล่ะ!”จากนั้นเธอก็รีบวิ่งออกไปจากประตู ไม่สนใจฉินเฉาอีกต่อไป“แม่งเอ๊ย…..”ฉินเฉาตกตะลึง “เธอมาเปลี่ยนบิดากลับไปก่อนไม่ได้เหรอ…..”จบสิ้นแล้ว ยัยนี่วิ่งเร็วเกินไป เธอไม่ให้โอกาสฉินเฉาเลยฉินเฉารู้สึกหดหู่ใจมากตอนนี้เขายังมีขนาดไม่เท่าเล็บมือเลยด้วยซ˺า จะน่าสงสารเกินไปแล้วไม่ว่าใครก็เหยียบเขาให้ตายได้ง่าย ๆ เลยในขณะนั้นเอง เสียงหึ่ง ๆ ก็ดังเข้ามาในหูฉินเฉาเงยหน้ามอง แม่เจ้า นั่นแมลงวันหัวเขียว มันกำลังบินเข้ามาหาเขา!แม่งเอ๊ย ปกติเขาเห็นว่ามันเป็นแค่แมลงวันธรรมดา
