ท้องทะเลดูเงียบสงบมากโดยเฉพาะท้องทะเลในยามค˹าคืนที่ดูเงียบสงบ ราวกับมีความลับมหาศาลที่ซ่อนอยู่ในเงามืด และสามารถสะกดจิตใจของทุกคนได้นักศึกษาหลายๆ คนไม่สามารถนั่งเฉยๆ อยู่ในห้องโดยสารได้ พวกเขาเดินออกมายืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ และจ้องมองไปยังท้องทะเลด้านนอกด้วยอารมณ์ที่เปี่ยมล้นอยู่ภายในใจหลายวันก่อนหน้านี้พวกเขาเองก็ได้อยู่ในทะเล และมุ่งหน้าเข้ามาในเกาะปูวาด้วยความกระตือรือร้นและเลือดในกายที่ร้อนฉ่าแต่คืนนี้พวกเขากำลังเดินทางกลับไปยังจีนแผ่นดินใหญ่อีกครั้งและยังต้องหนีกลับไปด้วยแสงสลัวในยามค˹าคืนมันช่างดีจริงๆ ถ้าไม่ติดว่ามีเสียงหวีดหวิวของหุ่นยนต์ที่บินอยู่ข้างๆ เรือล่ะก็ มันก็คงจะน่ารื่นรมย์มากกว่านี้หยางเหล่ยยืนพิงราวบันไดและทอดถอนหายใจออกมา“ไม่คิดเลยว่าจุดจบของงานนี้ มันจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้”“ชีวิตเต็มไปด้วยเรื่องที่ไม่เคยรู้มาก่อน”เหลียวซาซาสูดหายใจรับสายลมทะเลเข้าไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย“ชีวิตแบบนี้มันน่าสนใจจริงๆ”เมื่อพูดจบ สายตาของเธอก็เหลือบไปมองหุ่นยนต์ฉินเฉา พร้อมกับตะโกนขึ้นมา“ฉินเฉา ฉันขอเล่นกับหุ่นยนต์ของนายหน่อยได้ไหม!”“ฝันไปเถอะ”ฉินเฉาตอบปฏิเสธอย่างไม่ลังเลยัยนี่อยากจะลองไปหมดทุกอย่างจริงๆของแบบนี้มันเล่นได้ตามใจชอบที่ไหน? แม้แต่เขาก็ยังทำไม่ได้เลยด้วยซ˺าถ้าหากเขาไม่ปรับแต่งมันให้กลายเป็นอาร์ติแฟค หุ่นยนต์ตัวโตๆ ก็เป็นได้แค่เศษเหล็กเท่านั้นแหละ“ขี้งกชะมัด……………อยู่แต่บนเรือมั
