นน่าเบื่อนี่นา”เหลียวซาซาเบ้ปาก“เบื่อเหรอ? งั้นฉันจะทำให้เธอหายเบื่อเอง”ฉินเฉากล่าวออกมา ก่อนที่หุ่นยนต์ขนาดยักษ์จะเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างกะทันหันแขนของหุ่นยนต์ยื่นเข้ามาคว้าตัวเหลียวซาซา และยกร่างของเธอขึ้น“ว๊าย!”ถึงแม้ว่าเหลียวซาซาจะทำปากเก่ง แต่ที่จริงแล้วเธอเป็นคนที่ขี้ขลาดเข้ากระดูกดำเธอกรีดร้องออกมาอยู่หลายครั้ง เสียงนั้นดังทะลุท้องฟ้าในยามค˹าคืน“นะ นะ นาย นายบ้าไปแล้วเหรอ!”หยางเหล่ยเองก็หวาดกลัวไปด้วย เขาชี้ไปยังฉินเฉา แล้วตะโกนออกมาเมื่อเห็นผู้หญิงที่เขารักตกอยู่ในอันตราย หัวใจของเขาก็เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง“ฉันยกที่นั่ง VIP ให้เธอเชียวนะ”ฉินเฉาไม่สนใจเสียงตะโกนของหยางเหล่ย แต่วางร่างของเหลียวซาซาลงบนไหล่ของหุ่นยนต์“ตรงนี้วิวสวยใช่ไหมล่ะ?”“นายทำให้ฉันกลัวแทบตาย!”เหลียวซาซายื่นเท้าไปเตะหุ่นยนต์เต็มแรงแต่หุ่นยนต์ตัวนี้สร้างขึ้นมาจากเหล็ก ถึงเตะไป ฉินเฉาก็ไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย คนที่เจ็บตัวกลับมีเพียงเธอเท่านั้น“ฮึ่ม! ให้ตายเถอะ!”“ทำไมล่ะ? ไม่ชอบที่นี่เหรอ? ถ้าไม่ชอบ ฉันจะได้ปล่อยเธอลงไป”“ซาซา รีบกลับมาได้แล้ว ตรงนั้นมันอันตรายนะ!”หยางเหล่ยตะโกนพร้อมกับโบกไม้โบกมืออย่างอดไม่ได้ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมทะเล เสียงของเขานั้นฟังดูเบาลงมาก“ดูเหมือนว่าหมอนั่นจะเป็นห่วงเธอมากเลยนี่”ฉินเฉามองหยางเหล่ย แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“ช่างเขาเถอะ ฉันไม่สนใจเขาสักหน่อย”เหลียวซาซาเบ้ปากพูดขึ้
