นี่”แต่ใครจะรู้ว่าฉินเฉาจะจ้องมองยานอามาเทราสึ และพูดออกมาเบาๆ เท่านั้น “ถ้าหากว่ามันไม่ใช่ป้อมปราการทหาร แต่เป็นเครื่องเล่นพวกเราก็ไม่คิดที่จะขึ้นไปเล่นแน่นอน”“นี่คือฝันร้ายของพวกแกยังไงล่ะ!”เมื่อคุโรซากิ อิจิโร่เห็นว่าหุ่นยนต์ที่ตนเป็นผู้ดูแล ถูกชาวจีนนำไปใช้ เขาก็กัดฟันกรอดด้วยความเกลียดชัง“พวกแกมีโอกาสเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น จะขึ้นมาบนยานอามาเทราสึตามคำสั่งของฉัน และยอมถูกทหารของพวกเราควบคุมตัว หรือว่าจะเลือกอีกทาง นั่นก็คือความตาย?”“ดูเหมือนว่าพวกเราจะเหลือแค่ทางเลือกเดียวแล้วล่ะ”หยางเหล่ยที่กำลังยืนพิงราวบันไดถอนหายใจออกมา“แต่ถ้าหากถูกทหารควบคุมตัว พวกเราก็จะต้องตายเหมือนกันน่ะสิ……………..”นักศึกษาบางคนกล่าวออกมาด้วยความกังวล “พวกมันคิดที่จะใช้พวกเราเป็นเหยื่อสังเวย……………..”“ตราบใดมีชีวิต ย่อมต้องมีความหวังสิ!”บางคนกล่าวออกมา “จะต้องมาตายที่นี่จริงๆ เหรอ?”“พะ พี่ฉินเฉาบอกว่า…………เขาจะปกป้องพวกเรา”ในเวลานี้ หลี่ซินพูดขึ้นมาด้วยน˺าเสียงอ่อนแรง“นี่เธอเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยชิงสุ่ยจริงๆ หรือเปล่า?”หยางเหล่ยถลึงตาใส่หลี่ซินอย่างอดไม่ได้ “เธอไม่เห็นเหรอว่าเขามีหุ่นยนต์อยู่แค่ตัวเดียว แต่อีกฝ่ายมีป้อมปราการทหาร! เธอเห็นหรือเปล่าว่าในป้อมปราการนั่น มีหุ่นยนต์อยู่มากมายขนาดไหน? แล้วไหนจะมีปืนใหญ่ที่ยิงลงมาแค่รอบเดียว ก็สามารถฆ่าพวกเราให้ตายภายในไม่กี่วินาที!”“แต่ว่าฉัน ฉันเชื่อใจพี่ฉ
