“ฟังดูน่ากลัวใช่ไหมล่ะ?”ฉินเฉาหัวเราะออกมา “อาศัยแค่เลือดที่เร่าร้อนในกาย ก็พากันขึ้นมาบนเกาะปูวาแล้ว นี่ฉันไม่ได้คิดที่จะปราชดนะ แต่ฉันกำลังชื่นชมพวกนายอยู่จริงๆ”ฉินเฉากวาดตามองเด็กนักศึกษากลุ่มนี้ “ตอนที่ฉันอายุเท่ากับพวกนาย ฉันคิดแต่เรื่องเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยเท่านั้น เพียงแต่ว่าถึงพวกนายจะมีความกล้าหาญ แต่ว่าสมองกลับไม่มี พวกนายคิดเหรอว่านักศึกษาจำนวนไม่กี่คนจะสามารถยุติเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างประเทศได้?”เขากล่าวออกมา ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือ แล้วเปิดข่าวบนนั้นให้ดู“ช่วงนี้ทั่วประเทศกำลังจัดขบวนพาเหรดเพื่อปกป้องเกาะปูวาและคว˹าบาตรสินค้าของประเทศญี่ปุ่น ที่จริงแล้วมันก็ไม่มีอะไรเลยนับว่าเป็นเรื่องที่ดีเสียอีก เพราะอย่างน้อยคนอื่นๆ ก็จะต้องได้ยินเสียงตะโกนจากฝูงชน แต่ว่าน่าเสียดายที่กลุ่มคนที่มีจิตใจมุ่งมั่นเหล่านี้กลับถูกหลอกใช้ ขบวนพาเหรดในหลายๆ เมือง พากันทุบรถญี่ปุ่นที่จอดอยู่ริมถนนเพื่อระบายความโกรธแค้นในใจของพวกเขา หึๆ นี่ไม่ใช่การกระทำที่ชาญฉลาด แต่เป็นการกระทำที่โหดเหี้ยมมากกว่า”“พวกเราไม่เหมือนกับพวกเขาสักหน่อย!”หยางเหล่ยเอ่ยแก้ไขความเข้าใจของฉินเฉา“ใช่ แต่ว่าผลลัพธ์ของมันก็เหมือนกันอยู่ดี”ฉินเฉากล่าวเย้ย “ทุกคนถูกคนอื่นหลอกใช้กันหมด พวกนายคิดว่าที่พวกนายมาโผล่ในห้องน˺าศักดิ์สิทธิ์ยาสุกุนิ มันจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นหรือไง? ขอบอกพวกนายเอาไว้ พวกนายกำลังตกอยู่ใ
