ี่เย็นชาสำรวจเสี้ยวจ้านอี จากนั้นก็กล่าวขึ้น
“ราววอร์ด”
ตั้งแต่เมื่อวานนี้เป็นต้นมา หานชิงอวี่ก็ได้กลับมาทำงานที่โรงพยาบาลตามปกติแล้ว
แต่ไม่คาดคิดว่างานแรกที่ได้รับเมื่อมาที่นี่คือ การตรวจเยี่ยมผู้ป่วย
ที่สำคัญ ผู้ป่วยที่เขาจะต้องตรวจเยี่ยมก็คือ เสี้ยวจ้านอี
พ่อหนุ่มเจ้าสำราญไม่ได้หยุดการกระทำในมือลง แต่กลับพูดกับหานชิงอวี่ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“โอ๊ะ หมอหาน คุณมาโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าเลยนะ”
“ถ้าคุณบอกผมล่วงหน้า ผมคงไม่ตกใจจนตัวสั่นแบบนี้”
“เกิดผมเป็นอะไรขึ้นมาที่โรงพยาบาลของคุณ คุณจะรับผิดชอบไหวหรือเปล่า?”
เขาพูดพลางปลุกหญิงสาวทั้งสองคนที่นอนอยู่ข้างเตียง
จากนั้นก็บอกกับพวกเธอที่เพิ่งตื่นนอน
“ฉันอยากกินผลไม้”
ทันทีที่เสี้ยวจ้านอีพูดจบ หญิงสาวทั้งสองคนก็ยิ้มออกมา
“ได้เลยที่รัก เดี๋ยวฉันปอกให้นะ”
เมื่อพูดจบ หญิงสาวทั้งสองคนพากันควานหาบางอย่างในตะกร้าผลไม้ที่วางอยู่บนหัวเตียง สาวสวยคนหนึ่งเริ่มปอกมะม่วง ขณะที่อีกคนกำลังวุ่นอยู่กับองุ่นลูกเล็ก ๆ
ผ่านไปไม่นาน มะม่วงที่ปอกแล้วก็ถูกส่งมาถึงริมฝีปากของเสี่ยวจ้านอี
ขณะเดียวกัน องุ่นอีกหนึ่งลูกก็ถูกส่งมาถึงในเวลาเดียวกัน แต่เสี่ยวจ้านอีกลับเบือนหน้าหลบ
สาวสวยที่ถือองุ่นทำปากยื่น แกล้งทำเป็นงอน
“เป็นอะไรไปเหรอพี่เสี้ยว ไม่ชอบหนูแล้วเหรอ!!”
เสี้ยวจ้านอีที่เห็นสาวสวยทำปากยื่นแบบนั้น เขาก็หัวเราะออกมาทันที
เขาชี้ไปยังหานชิงอวี่ที่สวมชุดกาวน์สีขาว
