กมาด้วยความหนักแน่น“ฉันมีพรอยู่ทั้งหมดสิบข้อ ตอนแรกฉันคิดว่าจะไม่มีทางใช้พรข้อที่สิบเป็นอันขาด แต่ว่าตอนนี้ฉันจะใช้มันกับเธอ และฉันก็คิดว่ามันคุ้มค่ามาก ดังนั้นตื่นขึ้นมาเถอะนะ…..”ฉินเฉากล่าว แล้วยื่นมือข้างหนึ่งออกมา เพื่อที่จะเริ่มร่ายมนตร์อัญเชิญปีศาจ“ฉินเฉา ฉันอยู่ที่นี่แล้ว…..”ในขณะที่เขากำลังจะร่ายมนตร์ จู่ ๆ มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจับมือของเขาเอาไว้เบา ๆฉินเฉาสะดุ้งโหยง และแล้วมันก็แปรเปลี่ยนเป็นความดีใจเขาเห็นโรซี่กำลังลืมตา และกระพริบตาจ้องมองเธอ“ตาบื้อ ถึงนายจะไม่ขอพร นายก็บอกฉันได้อยู่ดี”“ธะ เธอไม่ได้ฆ่าตัวตายหรอกเหรอ!”ฉินเฉาดีใจจนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกไป“โง่จริง ๆ นายไม่รู้จักการแกล้งตายหรือไง?”โรซี่ส่งสายตาหวานซึ้ง แล้วเอ่ยออกมาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู “ฉันแสดงละครให้กุนซือเห็นต่างหากล่ะ”“เชี่ย งั้นทำไมเธอถึงไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้ล่ะ!”ฉินเฉานึกโมโหขึ้นมา “เธอรู้มั้ยว่าฉันกังวลจะตายอยู่แล้ว”“ฉันเองก็อยากบอกนายเหมือนกัน แต่พอฉันเห็นว่านายทุ่มเทแบบที่หาดูยากแบบนี้….. ก็เลยอยากดูต่ออีกสักหน่อย…..”โรซี่ขยิบตาให้ฉินเฉาอย่างร่าเริงฉินเฉาทั้งโมโหทั้งดีใจ ยัยปีศาจตัวแสบตนนี้ ชอบหาเรื่องกลั่นแกล้งเขาอยู่เรื่อยเลย“เร็ว ๆ สิ ฉันกำลังรอให้นายพูดประโยคนั้นออกมาอยู่นะ”“พูดเพิดอะไรของเธอ? พวกเราควรจะกลับกันได้แล้ว”ตอนนี้พวกเขายังอยู่ในอาณาเขตของสำนักปีกเทวะ หากไม่กลับไป แล้วจะให้อยู่ทานอา
