ที่คุ้นเคยก็พลันดังขึ้นมาฉินเฉาหันหน้าไปมอง แต่สิ่งที่พบกลับทำให้หัวใจแน่นขนัดไปเสียหมดเขาเห็นกุนซือที่ยืนอยู่บนตำหนักใกล้ ๆ คว้าร่างของโรซี่เอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างนั้นถือกระบี่หงจวินจ่อเข้าที่ลำคอขาวผ่องของโรซี่“ข้าต้องยอมรับว่าเจ้าเก่งกาจมากจริง ๆ แต่ว่าน่าเสียดายที่เจ้าดันโง่เกินไปหน่อย”กุนซือหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้ายฝ่ายโรซี่นั้นมองหน้าฉินเฉา พร้อมกับส่ายหน้าไปมาเบา ๆเห็นได้ชัดว่านั่นหมายความว่า นายไม่ต้องมาสนใจฉันหรอกไม่ว่านายจะทำอะไรก็ไม่เป็นไรทั้งนั้นฉินเฉากัดฟันกรอดทันทีไอ้กุนซือผู้สมควรตาย มันถึงกับใช้วิธีสกปรกแบบนี้เชียวเหรอ!“ไอ้หมาข้างถนน! แกไม่กล้าสู้กับฉันสินะ ถึงได้ใช้ตัวประกันมาขู่ฉันแบบนี้!”“ข้าไม่กล้าสู้กับเจ้าหรอก”กุนซือกล่าวออกมาอย่างมีเลศนัย “ข้าล่ะกลั๊วกลัว กลัวว่าเจ้าจะฆ่าข้า ฮ่า ๆ ๆ! ตอนนี้ข้ามีผู้หญิงคนนี้อยู่ในมือแล้ว คนที่จะต้องตาย มันมีแค่เจ้าเท่านั้น!”หลังจากที่กุนซือพูดจบ เขาก็พลันขมวดคิ้วมุ่นทันทีจากนั้นเขาก็เหวี่ยงกระบี่หงจวิน ฟาดฟันเข้าใส่ร่างที่อยู่ใกล้ ๆอย่างฉับพลัน“คิดจะใช้ร่างอวตารของราชันย์ภูตมาลอบโจมตีข้างั้นเหรอ?”กุนซือเปล่งเสียงหัวเราะเยาะออกมาอย่างอดไม่ได้ “เมื่ออยู่ต่อหน้ากระบี่หงจวิน เจ้าจะไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหนได้ล่ะ?”“บัดซบ!”ฉินเฉาไม่อาจระงับโทสะที่อยู่ภายในใจได้เลยตอนนี้จิตมารผสานร่างของเขาก็ใกล้จะหมดเวลาลงในไม่ช้ายังไม่ทั
