ที่จะต่อต้านเฉินชิงผู้นี้ใช่มั้ย?”“ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น”ไท่ชิงกล่าวออกมา ก่อนที่จะกระดิกนิ้วไปทางฉินอี้ที่ยังคงยืนตัวแข็งอยู่ใกล้ ๆทันใดนั้นอาคมบนหน้าผากของเฉินอี้ก็หลุดออกมา แล้วกลับไปอยู่ในมือของไท่ชิงสีหน้าของฉินอี้กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงถูกคว้าเอาไว้อย่างรวดเร็วด้วยเฉินหยูผู้หูตาไว“อาคมได้สลายไปแล้ว อีกสักพักเขาถึงจะตื่นขึ้นมา”เฉินชิงจ้องมองไท่ชิงอย่างอดไม่ได้ “เจ้าไม่ได้คิดที่จะเป็นศัตรูกับข้างั้นเหรอ?”“แน่นอน ระหว่างพวกเราไม่ได้มีความโกรธแค้นอันใดต่อกัน”ไท่ชิงกล่าวออกมาอย่างช้า ๆ“แต่ถ้าหากเจ้าไม่เข้าร่วมกับพันธมิตรเซียนของข้า นั่นจะกลายเป็นความโกรธแค้นครั้งใหญ่”เฉินชิงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “เจ้าสำนักไท่ชิง เจ้าเลือกมาว่าจะอยู่หรือตาย”“เรื่องนี้เป็นปัญหาที่น่าหนักใจ”ไท่ชิงค่อย ๆ กล่าวออกมา “ตอนที่สำนักบู๊ตึ๊งก่อตั้งขึ้นมา พวกเรา…..”ในตอนที่เขากำลังจะกล่าวอะไรบางอย่างออกมา จู่ ๆ ก็มีคนท่องกระบี่ปรากฏตัวบนท้องฟ้าเหนือเขาซูซานเสียก่อนทุกคนรีบเงยหน้าขึ้นไปมอง และพบคน 7 – 8 คนที่สวมชุดศิษย์ของคุนหลุนเป็นส่วนใหญ่“คนของคุนหลุนนี่ พวกเขามาทำอะไรที่นี่?”“ดูเหมือนว่าจะมีมู่ชิงอยู่ด้วย”“คนที่นำหน้านั่น….. นั่นมันคนทรยศของยอดเขาหมอก อสูรงูฮัวเหนียง!”เหล่าผู้ฝึกตนจดจำคนที่บินอยู่บนท้องฟ้าได้ในทันทีเฉินชิงผงะไปเล็กน้อย เธอจ้องมองฮัวเหนียงผู้สวมอาภรณ์หลากสีที่อยู่บนอ
