ากระบี่อีกด้วย“ไม่น่าเป็นแบบนี้เลย….. โอ้…..”ถานไห่ถอนหายใจออกมา เขารู้สึกว่าตัวเองแก่ชราขึ้นมาอีกเท่าตัวเขาทำสิ่งใดเพื่อศิษย์ที่เขาภาคภูมิใจไม่ได้เลยตำแหน่งเจ้าสำนักของเขาซูซานช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน…..“ทำแบบนี้ได้ยังไง? ทำแบบนี้ได้ยังไง?”ซู่เฟินเหรินกังวลใจมาก “กล้าขับไล่อาจารย์อาออกไปได้ยังไง…..”“บ้าไปแล้ว เจ้าแก่จนสมองเลอะเลือนไปแล้วเหรอ!”เฉินหยูโพล่งออกมาอย่างไม่ไว้หน้า“เจ้าอิจฉาที่ท่านป้าของข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้าล่ะสิ เจ้ากลัวว่าเธอจะมาแย่งชิงตำแหน่งผู้นำศาลากระบี่ของเจ้าไปใช่มั้ย!”“เด็กอย่างเจ้าจะไปรู้เรื่องอะไร!”หลี่เจิ้นควบคุมสีหน้าไม่อยู่อีกต่อไป เขาเอ่ยสาปแช่งด้วยความโกรธ “ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากไอ้ปีศาจฉินเฉาหรอก เธอทั้งโหดเหี้ยมและไม่สนใจจริยธรรม คนแบบนี้จะมาเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับเขาซูซานได้ยังไง? ข้าแค่ขับไล่เธอออกไปแต่ไม่ฆ่าเธอ ก็นับว่ามีเมตตามากแค่ไหนแล้ว”“คิดจะฆ่าเธองั้นเหรอ? เจ้ามีความสามารถหรือไง?”“หากเจ้ายังกล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว ระวังตัวเอาไว้เถอะข้าจะไม่ปรานีอีกต่อไปแล้ว”“ข้า…..”เฉินหยูทำท่าจะพูดบางอย่างออกมา แต่เฉินชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับเอ่ยขัดจังหวะเสียก่อน“พอได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกแล้ว”น˺าเสียงของเฉินชิงเย็นชาจนน่าใจหาย“อยากจะขับไล่ข้าออกไปจากเขาซูซานใช่มั้ย?”“แน่นอน”หลี่เจิ้นพยักหน้า “เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นศิษย์ของเขาซู
