มื่อศิษย์มากมายร่วมมือกันโจมตี มันช่างทรงพลังมากจริง ๆ“โอ้ ศิษย์พี่ นี่คือสิ่งที่ท่านเป็นผู้ร้องขอเองนะ…..”แววตาของโม่เทียนหยานั้นดูเจ็บปวดเล็กน้อย“ดูเหมือนว่าเจ้าจะแพ้แล้ว”หลี่เจิ้นกล่าวกับถานไห่“ข้าไม่เชื่อหรอก”ถานไห่กล่าวด้วยความมั่นใจ “อีกไม่นานท่านก็จะรู้เอง”ในระหว่างที่พูดคุยกันอยู่นั้น เปลวไฟอันรุนแรงก็เริ่มสลายไปอย่างช้า ๆร่างที่สวมใส่อาภรณ์สีขาวโบกมือครั้งหนึ่ง เปลวไฟเหล่านั้นก็ถูกพัดหายไปจนหมดสิ้นทุกคนต่างตกตะลึงเฉินชิงคนนั้นยังคงยืนนิ่งอยู่ในสภาพเดิมเสื้อผ้าของเธอไม่มีแม้แต่รอยไหม้ ทุกอย่างบนร่างกายยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์“คิดจะทำร้ายข้าด้วยเปลวไฟพรรค์นี้เหรอ?”เฉินชิงที่กำลังยืนนิ่ง กล่าวด้วยน˺าเสียงก้องกังวาน “พวกเจ้าช่างไร้เดียงสากันเกินไปจริง ๆ”สิ้นเสียง เปลวไฟสีดำก็โอบล้อมร่างของเธอเอาไว้ทันใดนั้นฟินิกส์ทมิฬขนาดใหญ่ก็ได้ปรากฏขึ้นด้านหลังเธอ และกระพือปีกอันใหญ่โตของมันขนนกเพลิงสีแดงดำจำนวนนับไม่ถ้วนปลิวว่อนไปรอบด้านขนนกเหล่านี้ไม่ได้โจมตีโดนศิษย์เหล่านั้นตรง ๆ หากแต่ระเบิดพื้นที่รอบ ๆ แทนแต่ถึงอย่างนั้นคลื่นกระแทกก็ยังทำให้บรรดาศิษย์ต้องกระเด็นไปไกลอย่างหมดท่าอยู่ดี“มีพลังสองชนิดอยู่จริง ๆ ด้วย สมกับที่เป็นผู้หญิงที่ข้าเคยชอบ”โม่เทียนหยาชักกระบี่เซียวเหยาของตนออกมาในทันที “น่าเสียดายจริง ๆ ที่วันนี้จะต้องเป็นวันตายของท่าน”“ในบางครั้งเรื่องทุกอย่างก็ไม่ได้สวยงามอย่างที่เจ้
