บทที่ 258 เฝิงต้าลู่มาแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงดังสนั่นนี้ สายตาของผู้คนโดยรอบก็ต่างมุ่งมาที่เฝิงเว๋ย
อย่างไรก็ตาม สายตาเหล่านั้นมีความเห็นอกเห็นใจเจือปนอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีใครคิดจะยื่นมือเข้าไปช่วยเขาเลย
มีเพียงเสิ่นเล่อเล่อเท่านั้นที่เดินตรงเข้าไปหาเฝิงเว๋ย
ลั่วจือซินส่ายหน้า พลางใช้นิ้วนวดขมับของเธอเอง
รองผู้อำนวยการเสิ่นยังคงเป็นคนที่คลั่งรักจริง ๆ แม้จะเกิดเรื่องถึงขนาดนี้ก็ยังไม่ทอดทิ้งเฝิงเว๋ย
รองผู้อำนวยการเสิ่นในตอนนี้ ช่างแตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
ต้องยอมรับว่าภาพเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า ทำให้ความดันโลหิตของลั่วจือซินพุ่งสูงขึ้นจนแทบสมองระเบิด
ขณะที่ลั่วจือซินนวดขมับ ปากของเธอก็ยังพึมพำออกมาเบา ๆ
“อย่าโกรธ อย่าโกรธ…”
แต่เหตุการณ์ต่อไปนี้ไม่เพียงแต่อยู่เหนือความคาดหมายของลั่วจือซินเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผู้คนโดยรอบที่มุงดูอีกด้วย
ปรากฏว่าฝ่ามือของเสิ่นเลอเล่อค้างนิ่งกลางอากาศอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะฟาดลงบนใบหน้าของเฝิงเว๋ยเต็มแรง
เดิมทีที่เฝิงเว๋ยกระเด็นไปชนโต๊ะก็จนรู้สึกมึนงงอยู่แล้ว แต่เมื่อโดนตบเข้าไปอีกทีก็รู้สึกเหมือนเห็นดาวหมุนวนรอบศีรษะชวนให้เวียนหัว
ในเสี้ยววินาทีนั้น เขารู้สึกว่าสายตาพร่ามัวไปชั่วขณะ ราวกับจะหมดสติลงไปได้ทุกเวลา
เฝิงเว๋ยเงยหน้ามองเสิ่นเลอเล่อด้วยความรู้สึกไม่เชื่อสายตาตัวเอง พลางเอ่ยปากพูด
“คุณ คุณทำแบบนี้ทำไม…”
อารมณ์ของเฝิงเว๋ยเริ่มเดือ
