หลัวเนี่ยเป็นผู้มอบให้กับเขาเองหากไม่ได้ความช่วยเหลือจากหลัวเนี่ย ฉินเฉาก็คงจะไม่มีวิชาที่ทรงพลังอย่างกระบี่ปทุมพิสุทธิ์“แต่หากจะเป็นเจ้าของของขุมทรัพย์หมอกแห่งนี้ เจ้าจะต้องสัญญากับข้าอย่างหนึ่ง”สายตาของหลัวเนี่ยจ้องมองฉินเฉาอย่างจริงจัง“เจ้าหนุ่มฉิน เร็ว ๆ เข้าสิ แม่งเอ๊ย มันช่างเป็นเรื่องที่ดีจริง ๆ!”หลัวเต๋อตะโกนออกมาอย่างอดไม่ได้“นายพูดมาก่อน”ฉินเฉาจะไม่ยอมถูกผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ หลอกล่ออีกต่อไปเขาพูดขึ้นมา“ได้ ที่จริงแล้วมันเป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก”หลัวเนี่ยกวาดสายตามองฉินเฉาอยู่หลายครั้ง “เจ้าจะต้องดูแลลูกหลานของข้าให้ดี ช่วยข้าศึกษาวิชาที่ยังไม่สำเร็จ และช่วยโลกและสวรรค์จากมหาภัยพิบัติ”“นี่มันสามอย่างแล้วนะ…..”“โอ้ งั้นหรอกเหรอ? แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นอย่างเดียวในสายตาของข้าอยู่ดี”หลัวเนี่ยหัวเราะออกมาฉินเฉานึกสลดใจขึ้นมา แต่เรื่องที่สามนั้นทำให้เขารู้สึกกังวลใจ“แล้วมหาภัยพิบัติที่นายพูดถึงมันคืออะไร?”“เรื่องนี้มีเพียงแค่ผู้สืบทอดของข้าเท่านั้นที่จะล่วงรู้ได้”หลัวเนี่ยกล่าวออกมา“หา?”ฉินเฉารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังโดนหลอก“ว่ายังไง? เจ้าจะยอมหรือเปล่า?”หลัวเนี่ยจ้องมองฉินเฉา สายตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวเองนั่นทำให้ฉินเฉาพูดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดทันที “ก็ได้ ฉันจะยอมตกลงก็ได้!”“เจ้าเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรแท้ ๆ แต่ก็ยังทำตัวอวดดีอยู่ได้”“ใครจะไปรู้ว่า
