ี่ผูกเนกไทสีแดงสั่งให้คนสาดน˺าเย็นปลุกเขาอีกครั้งพี่หลงตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ถึงจะหนาวไปทั่วทั้งกาย แต่หัวใจนั้นหนาวเย็นยิ่งกว่า“ที่โรซี่พูดมามันก็เป็นวิธีที่ดีเหมือนกัน แต่ถ้าแขวนเอาไว้หน้าประตูสวนสนุก มันจะส่งผลต่อธุรกิจของสวนสนุกได้น่ะสิ”ฉินเฉาเอ่ยขึ้นมา“หรือว่าจะทำตามสิ่งที่คุณหนูโรซี่พูด แต่ว่าโยนเขาลงไปในแม่น˺าแทนดีมั้ยครับ?”ชายที่ผูกเนกไทสีแดงกล่าวแนะนำ“ไม่ต้องโยนลงไปในแม่น˺าหรอก ฝังไปเลยดีกว่า”ฉินเฉาพูดขึ้นมา “ถึงยังไงพวกเราก็ยังต้องล่องเรือในแม่น˺า ถ้าหากมีคนเห็นขึ้นมา มันก็จะส่งผลกระทบต่อธุรกิจไปด้วย”“ทุกอย่างขึ้นอยู่กับนายท่านฉินครับ”ชายที่ผูกเนกไทสีแดงเชื่อฟังเขาเป็นอย่างมาก“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ให้อภัยผมเถอะ! คุณลุง คุณปู่ ผมไม่กล้าทำแบบนี้อีกแล้ว!”พี่หลงนั้นไม่มีท่าทีอวดดีหลงเหลืออยู่อีกต่อไป เขาหมอบลงกับพื้นแล้วอ้อนวอนขอความเมตตาแต่ชายในชุดดำคนหนึ่งได้ก้าวเข้ามาเตะเขาจนสลบ แล้วลากตัวออกไปเหล่าอันธพาลคนอื่น ๆ ได้แต่จ้องมองรอยเลือด แล้วตัวสั่นด้วยความหวาดผวา“นายท่านฉิน จะทำยังไงกับคนพวกนี้ดีครับ?”ผู้นำที่ผูกเนกไทสีแดงขอความคิดเห็นจากฉินเฉา“เรื่องนั้นมันก็แล้วแต่พวกนาย”ฉินเฉาโบกมือ “ฉันยังมีเรื่องที่ต้องทำอยู่นิดหน่อย ขอตัวก่อนนะ”“ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับนายท่านฉิน ผมชื่อว่าเย่จื่อหลงที่มาจากคำว่าชิงหลงถัง หากมีเรื่องอะไรนายท่านฉินสามารถเรียกหาผมได้โดยตรง”ชายที่ผูกเนกไทสีแ
