“ช่างเป็นกายาทองคำที่ล˺าค่าจริง ๆ”หลูเหม่ยจวนจ้องมองร่างของหลวงจีนหงฝ่าที่เปล่งแสงสีทองออกมา “ดูเหมือนว่าการฝึกฝนมาหลายพันปีของนายจะไม่ได้ไร้ค่าไปซะทีเดียว แต่ว่าน่าเสียดายที่นายสามารถใช้จักรวาลขนาดเล็กบนกายาทองคำได้เท่านั้น ส่วนพลังของฉันไม่ถูกจำกัดด้วยกฎแห่งฟ้าดิน หลวงจีนหงฝ่า นายยังอยู่ห่างชั้นเกินไปที่จะต่อสู้กับกุ่ยหมู่คนนี้”“อามิตตาพุทธ สีกากล่าวผิดแล้ว”หงฝ่ากล่าวออกมา พลางยื่นมือขวาของตนออกมาจากแขนเสื้อแล้วชี้นิ้วไปทางด้านหลัง“ภายในถ˺าว่านฝัวที่อยู่ข้างหลังของอาตมา ยังมีวิชากายาทองคำของศิษย์ทุกรูปในสำนักว่านฝัวของพวกเราอยู่ด้วย อาตมาไม่ได้มาหยุดสีกาด้วยตัวคนเดียว แต่เป็นศิษย์ทุกรูปในสำนักว่านฝัวแห่งนี้ สีกาลำพังแค่สีกาเพียงคนเดียวไม่อาจที่จะต่อสู้กับศิษย์ทุกรูปได้หรอก สีกาควรที่จะกลับไปพักฟื้น แล้วค่อยกลับมาอีกครั้งในวันที่มีพลังเพียงพอมันก็ยังไม่สายเกินไป”“หยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว ถ้าหากไม่ถอยไป ฉันก็จะใช้เลือดชำระล้างถ˺าว่านฝัวของนาย!”หลูเหม่ยจวนกล่าว แล้วชี้นิ้วออกไปทันใดนั้นเมฆโลหิตมากมายก็เริ่มล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าใช้เวลาเพียงไม่นาน ถ˺าว่านฝัวที่เคยเปล่งแสงสีทองอร่ามก็ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆโลหิตสีแดงฉานทันทีเงาสีแดงดั่งโลหิตแผ่ขยายไปทั่วถ˺าว่านฝัวแห่งนี้พลังของผู้ยิ่งใหญ่เซียนฟ้าหากกุ่ยหมู่ลงมืออย่างเต็มที่ พลังของเธอก็เพียงพอที่จะทำลายโลกไปครึ่งหนึ่งและหากฝนโลหิตของเธอเทลงมา
