างอดไม่ได้ “ทั้งเจ้าและข้าต่างก็รู้ดีอยู่แล้วว่าแท้จริงใครคือผู้ที่ทรยศต่อสำนักไท่ยี หากข้าร่วมมือกับเจ้า ข้าก็จะกลายเป็นคนทรยศจริง ๆ น่ะสิ ข้า หานหยู่เจ๋อจะทำเรื่องแบบนั้นลงไปได้ยังไง? เจ้าดูถูกศิษย์พี่ของเจ้าเกินไปหรือเปล่า?”“หานหยู่เจ๋อ เจ้าไม่ดูตัวเองหน่อยเหรอ ว่ากำลังตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน?”เจียงเฉินกล่าวด้วยน˺าเสียงเย็นชา “เจ้าคิดว่าเบื้องบนจะไม่กล้าลงโทษเจ้าหรือไง? อย่าได้คิดว่าจะไม่มีใครกล้าฆ่าเจ้า หากเจ้ายังทำเป็นไม่รู้จักกันและไม่ยอมร่วมมือแต่โดยดี ข้าก็ไม่รู้ว่าวันไหน ที่เจ้าจะกลายเป็นศพอยู่ที่นี่”“เริ่มข่มขู่กันแล้วเหรอ?”หานหยู่เจ๋อหัวเราะออกมาเบา ๆ มือทั้งสองข้างแยกออกจากกันเขาวางมือวางลงบนเข่าอย่างช้า ๆ แล้วปรายตามองต˹า“ศิษย์น้องโปรดกลับไปเถอะ ข้ายังต้องการความงดงามจากที่นี่อยู่”“บัดซบ!”เจียงเฉินสะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธ “เจ้ารอข้าก่อนเถอะ!”“ศิษย์น้องค่อย ๆ เดิน ข้าไม่ส่งนะ”หานหยู่เจ๋อกล่าวทิ้งท้าย ทำให้เจียงเฉินที่กำลังยกเท้าเดินจากไปตัวสั่นเทาถึงแม้ว่าจะไม่ได้ลืมตา แต่หานหยู่เจ๋อก็รู้ว่าเจียงเฉินนั้นเดินออกไปจากที่นี่แล้วนับวันเจียงเฉินก็ยิ่งบ้าคลั่งขึ้นเรื่อย ๆเขากลายเป็นคนหน้ามืดตามัว หลงอยู่ในพลังอำนาจจนไม่มีความก้าวหน้าใด ๆพวกเขากำลังจมอยู่กับที่ หลงใหลอยู่กับพลัง แต่ไม่มีความก้าวหน้าเลยแม้แต่น้อยแต่ทว่าในช่วงนี้ ดูเหมือนว่าตัวเขาเองก็ตกอยู่ในสภาวะนั้นไม่ต่างกั
