ดีมหาวิทยาลัยไปแล้วนะ นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน?เขาไม่ได้เข้าใจผิดไปใช่มั้ย?“หลิงเทียน เธอ เธอรอรับบทลงโทษได้เลย…..”“อธิการบดี ผะ ผมจำคุณไม่ได้จริง ๆ นะครับ….. พวกนายมัวแต่นั่งทำอะไรอยู่? ยังไม่รีบมาพยุงอธิการบดีไปห้องพยาบาลอีก!”เด็กหนุ่มทั้งสองคนรู้สึกตัวขึ้นมาทันที พวกเขารีบพุ่งเข้ามาพยุงคนที่ถูกรุมทำร้ายจนมีสภาพน่าสงสารแต่ฉินเฉาที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเสาไฟริมถนน กำลังแสยะยิ้มบนมุมปากพลังของฮ่วนช่างสะดวกจริง ๆฮี่ ๆ ในที่สุดก็ระบายความไม่พอใจออกไปได้บ้างแล้ว“นายท่านคะ คราวหน้านายท่านจะก่อเรื่องตามอำเภอใจแบบนี้ไม่ได้แล้วนะคะ”เสียงของเป่าถงดังขึ้นมาในหัวของฉินเฉาหากหลิงเทียนถูกไล่ออกจริง ๆ เรื่องนี้คงไม่ดีแน่แต่ฉินเฉารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ เพราะพ่อของหลิงเทียนมีอิทธิพลในเมืองซู่หนานอยู่ไม่น้อยทางมหาวิทยาลัยจะต้องไตร่ตรองดูให้ดีอีกครั้ง หากต้องการไล่หลิงเทียนออกจริง ๆ“ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ดีอยู่แก่ใจ ฉันจะไม่ทำให้เรื่องวุ่นวายขึ้นมาหรอก”จู่ ๆ ฉินเฉาก็นึกขึ้นมาได้ ไม่รู้ว่าในอดีต หัวหน้าชั้นหลิงเทียนทำความผิดอะไร แต่เขาจำได้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแต่มันเป็นเรื่องอะไรนั้น ไม่มีใครรู้ในตอนนั้นเขายังแปลกใจมากว่า มหาวิทยาลัยลงโทษหัวหน้าชั้นหลิงเทียนอย่างไม่มีที่มาที่ไปแบบนี้ได้ยังไง?หึ ๆ ที่แท้ก็เพราะว่าไปรุมกระทืบอธิการบดีมหาวิทยาลัยนี่เองและกลายเป็นว่ามันเป็นแผนการของเขาเองเสียด้วยฟันเฟืองแห่
