อาชีวิตไปทิ้ง? ฮ่า ๆ ๆ!”เจ้าสำนักของสำนักปีกเทวะหัวเราะออกมาดังลั่น “เจ้ารู้หรือเปล่าว่าแปดสำนักบรรพกาลคืออะไร? แล้วเจ้ารู้หรือเปล่าว่าศิษย์ของข้าอยู่ในเขตระดับไหน? เนื้อเซียน เนื้อเซียนเชียวนะ! เจ้าเข้าใจหรือเปล่า?มันคือเขตระดับที่เจ้าเฝ้าใฝ่ฝันมาทั้งชีวิตยังไงล่ะ ประมุขอย่างเจ้าจะอยู่ในระดับไหนกันเชียว? ขั้นกายทองคำ? หรือว่าขั้นประกายแสงล่ะ?คนที่ยังไม่รู้จักพลังเซียนอย่างพวกเจ้าก็เป็นเพียงแค่กบก้นบ่อเท่านั้นแต่กลับคิดว่าตัวเองมีจานอาหารอยู่ในมือซะได้”ฉินเฉาสูบบุหรี่ในขณะที่ฟังเขาพูดไปด้วย เขารู้สึกเพียงแค่ว่าสหายคนนี้ช่างพูดจาได้น่าสนใจจริง ๆ“เจ๋อหยาง เจ้าจงไปทำให้มันได้รู้ซึ้งว่าความแข็งแกร่งคืออะไร เจ้าอยู่ในเขตระดับเนื้อเซียน ยังต้องไปเกรงกลัวประมุขของนิกายกระจอกๆ แค่เพียงคนเดียวอีกเรอะ? รีบไปได้แล้ว อย่าทำให้สำนักปีกเทวะของพวกเราต้องขายหน้า”แต่ทว่าจางเจ๋อหยางกลับคิดขึ้นมาในใจ ท่านเจ้าสำนักนะท่านเจ้าสำนัก หากให้ข้าออกไป แล้วถูกเล่นงานกลับมาจนดูไม่ได้ มันก็ทำให้สำนักปีกเทวะของพวกเราต้องขายหน้าเหมือนกันนั่นแหละ!“รีบไปเร็วเข้า หากเจ้ากล้าขัดคำสั่งของอาจารย์อีกล่ะก็ ระวังตัวเอาไว้เถอะ ข้าจะไล่เจ้าออกไปจากสำนัก!”เจ้าสำนักของสำนักปีกเทวะตะโกนออกมาเสียงดังลั่นจางเจ๋อหยางไม่มีทางเลือก ในเมื่อเจ้าสำนักของเขาพูดแบบนั้นเขาเองก็ต้องออกไปอย่างกล้าหาญเหมือนกัน“จงออกมา เทพมาร!”เขาจำเป็นที่จะ
