านการฝึกตนของฝ่ายตรงข้ามจะข้ามผ่านมาถึงระดับอันลึกล˺าแล้ว?แต่จะเป็นไปได้ยังไง? อีกฝ่ายเป็นแค่คนของนิกายเล็ก ๆ เท่านั้นเธอจะสามารถตามความเร็วศิษย์ของเขาทันได้ยังไง?เขารู้สึกราวกับว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องจริงแต่ว่าคนที่รู้สึกเจ็บปวดและโศกเศร้ามากที่สุดก็คือจางเจ๋อหยางนี่คือสำนักของสาวงามเมื่อศิษย์หญิงที่อยู่รอบ ๆ เหล่านี้เห็นเขาร่วงลงบนโต๊ะ พวกเธอก็พากันหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่มีการปิดบังมารดามันเถอะ เขาบอกแล้วไงว่าไม่อยากไป แต่เจ้าสำนักผู้โง่เขลาคนนี้ก็เอาแต่เร่งเขาอยู่ได้!คราวนี้ยังโชคดีที่ฉินเฉาไม่ได้เป็นคนลงมือด้วยตัวเอง เขาจึงถูกตบหน้าแค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้นแต่มันจบสิ้นแล้ว เกียรติของเขา ทุกสิ่งทุกอย่างถูกโยนทิ้งไปในโถส้วมซะแล้วเขาคงจะไม่มีหน้าออกไปจากสำนักอีกต่อไปเขาไม่ได้หวาดกลัวคู่ต่อสู้ที่ราวกับพระเจ้า แต่ตอนนี้เขากลัวผู้นำที่ไม่ต่างอะไรไปจากหมูช่างน่าเศร้าเหลือเกิน“หาเรื่องให้ตัวเองเสียเกียรติแท้ ๆ”ฉินเฉาหันหน้าไปมองจางเจ๋อหยางที่กำลังนอนอยู่ พร้อมกับพ่นควันบุหรี่รูปวงแหวนออกมาฮือ บิดาอยากหาเรื่องให้ตัวเองที่ไหนกันล่ะ?นั่นไม่ใช่การตัดสินใจของเจ้าสำนักหรอกเหรอ?จางเจ๋อหยางอยากจะร้องไห้ออกมา แต่ไม่มีน˺าตาเขาเป็นลูกน้อง แต่ต้องมีชะตากรรมแสนเจ็บปวดขนาดนี้คำพูดของเจ้าสำนักทำให้ลูกน้องของตัวเองต้องทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสเขาปฏิบัติต่อสำนักราวกับรักครั้งแรก แต่สำนักกลับ
