น้อย ๆ”ชายคนนั้นยังคงกล่าวล่อลวง “หากเจ้ายังคงยืนกรานที่จะปฏิเสธข้าก็ไม่สามารถช่วยอะไรเจ้าได้อีก เจ้าจงลืมเรื่องนี้ไป ทำเหมือนว่าข้าไม่เคยปรากฏตัว และทำตัวเป็นศิษย์ชั้นยอดที่ดีต่อไปเรื่อย ๆ จากนั้นก็ลืมเรื่องความแค้นของศิษย์เอกของเจ้าไปซะเถอะ”เขาหันหลังและทำท่าจะเดินจากไปเจียงเฉินตื่นตระหนกในทันที “อย่าเพิ่งไป!”“ทำไมล่ะ? เจียงเจินเหรินจะลองคิดดูอีกทีงั้นเหรอ?”“เจ้า เจ้าให้เวลาข้าได้คิดดูก่อนเถอะ…..”นี่คือโอกาสที่หาได้ยากอย่างแท้จริงหากไม่ทำแบบนี้ เขาก็ไม่มีวันที่จะได้กลายเป็นเจ้าสำนักของสำนักไท่ยีต้องคว้าโอกาสนี้เอาไว้ คว้ามันไว้ให้ได้สำนักไท่ยีเป็นของเขา และเขาจะต้องชำระความแค้นให้กับศิษย์เอกของตัวเอง“เจียงเจินเหริน ข้าไม่ได้มีเวลาอยู่กับเจ้านานนักหรอกนะ”ชายคนนั้นกล่าวต่อไปว่า “ที่นี่ไม่ใช่อาณาเขตของข้า และข้าก็ไม่ชอบที่นี่ด้วย”“อืม ข้าให้สัญญากับเจ้า”เจียงเฉินกัดฟันกล่าวออกมา “หวังว่าเจ้าจะไม่หลอกลวงข้าก็แล้วกัน”“หึ ๆ ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร”เขากล่าวออกมา “ข้าบอกแล้วไงว่าพวกเรามีศัตรูคนเดียวกันดังนั้นเป้าหมายของพวกเราจึงสอดคล้องกัน นอกจากนี้ในฐานะที่เจ้าเป็นสหายของข้า ในอนาคตเมื่อเจ้ากลายเป็นเจ้าสำนักของสำนักไท่ยีมันก็นับว่าเป็นประโยชน์ต่อข้าเหมือนกัน ขอเพียงแค่เจ้าไม่หันหลังให้และกลายเป็นศัตรูกันก็เพียงพอแล้ว”“หากเจ้าช่วยให้ข้ากลายเป็นเจ้าสำนักได้จริง ๆ ข้าก็จะรู้สึกขอบคุณเจ้ามาก
