อนหานหยู่เจ๋อกล่าวออกไปตามตรง ไม่ได้ซ่อนเร้นตัวตนเอาไว้“……”เมื่อฮัวเหนียงได้ยินหานหยู่เจ๋อกล่าวแบบนั้น ถึงแม้ว่าสีหน้าของเธอจะยังคงนิ่งสงบ แต่ในใจกลับรู้สึกตกใจอยู่เล็กน้อยเจ้าสำนักของสำนักไท่ยีมาที่นี่จริง ๆ ด้วย“ที่แท้ก็เป็นเจ้าสำนักไท่ยี ไม่ทราบว่ามีธุระอะไร ถึงได้มาเยือนเมืองไท่กู่ของข้า?”ฮัวเหนียงเอ่ยถามเบา ๆ “ยิ่งไปกว่านั้นเมืองไท่กู่ยังเป็นเมืองที่เงียบสงบ ถึงแม้ว่าสำนักไท่ยีจะเป็นแขกผู้ทรงเกียรติ แต่ก็ควรที่จะแสดงความสุภาพไม่ใช่เหรอ?”“อสูรงูตัวน้อย เลิกแกล้งโง่ได้แล้ว!”เจียงเฉิน นักพรตหน้าแดงกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ เขายื่นมือออกไปชี้หน้าและด่าทอฮัวเหนียงอย่างโกรธแค้น “คนในเมืองไท่กู่ของเจ้าฆ่าหวังจุน ศิษย์เอกของข้า แล้วยังชิงตัวเซียวพ่าน ศิษย์คนเล็กของข้าไปอีก ความแค้นเช่นนี้ เจ้าคิดว่าสำนักไท่ยีของข้าไม่มาคิดบัญชีงั้นเหรอ!”“ข้าไม่รู้ว่าท่านมีหลักฐานหรือเปล่า ถึงกล่าวเช่นนี้ออกมา”ถึงแม้ว่าจะโดนอีกฝ่ายชี้จมูกและด่าทอ แต่ฮัวเหนียงก็ยังไม่โกรธเคือง และกล่าวออกมาอย่างช้า ๆ“แน่นอนว่ามี ศิษย์สามของข้าที่หนีกลับมานั้นถูกช่วยชีวิตเอาไว้เธอเห็นกับตาตัวเองว่าคนของนิกายหลัวซาเป็นคนฆ่าศิษย์เอกของข้า”เจียงเฉินกล่าวออกมา“โอ้? ข้านึกสงสัยเหลือเกิน ศิษย์สามของท่านรู้ได้ยังไงว่าคนของนิกายหลัวซาเป็นคนทำ?”“เพราะคนชั่วพวกนั้นได้พูดออกมาเองน่ะสิ ว่าคนที่ล่วงเกินประมุขของพวกเจ้านั้นไม่มีทางที่
