…..”หลูเหม่ยจวนรู้สึกอึดอัดเมื่อต้องได้ยินเสียงนี้“หยุดได้แล้ว หยุดพูดสักที!”เธอเอามือปิดหูด้วยความเจ็บปวดทรมาน“เจ้าไม่ควรที่จะนั่งเฉย ๆ อยู่ที่นี่…..”เสียงดังกล่าวยังคงดังก้องเข้ามา “เจ้าควรที่จะออกไปข้างนอก ไปฆ่าคนที่ทำให้จิตใจของเจ้าสับสน……”“ฉันไม่ต้องการ ฉันไม่อยากฆ่าใครทั้งนั้น!”หลูเหม่ยจวนกรีดร้องออกมา “ออกไปซะ ออกไปจากหัวของฉันไอ้สัตว์ประหลาด!”“ข้าออกไปไม่ได้หรอก”เสียงนั้นกล่าวอย่างโศกเศร้า “และข้าก็ไม่ใช่สัตว์ประหลาดด้วย”“แล้วเธอเป็นตัวอะไรกันแน่?”“ข้าก็คือเจ้า เป็นอดีตของเจ้ายังไงล่ะ”เสียงนั้นกล่าวเย้ยหยัน ราวกับว่าเจ้าของเสียงกำลังยิ้มออกมา นั่นทำให้เธอรู้สึกชาวาบไปทั่วทั้งร่างกายหลูเหม่ยจวนเหน็บหนาวไปถึงขั้วหัวใจ เธอรู้สึกราวกับกำลังจะตายในไม่ช้า“ได้โปรดเถอะ อย่ามายุ่งกับฉันเลย….. ปล่อยฉันไป ปล่อยฉันไปเถอะนะ…..”“คนขี้ขลาดเช่นนี้… มันไม่ใช่ตัวเจ้าเลย…..”เสียงนั้นพึมพำออกมา “มาสิ… มา พวกเรามารวมเป็นหนึ่งเดียวกันดีกว่า…..”“ฉันไม่รู้จักเธอ ฉันคือหลูเหม่ยจวน ฉันคือเคย์ซี ฉันจะต้องกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์ในอนาคตให้ได้!”หลูเหม่ยจวนกล่าวซ˺าไปซ˺ามา จนในที่สุดเธอก็เริ่มโวยวาย“ไม่ นี่ไม่ใช่เจ้า นามที่แท้จริงของเจ้าคือ…..”ในขณะที่กำลังจะกล่าวออกมา ระฆังสีดำก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และถูกยกออกไปอย่างกะทันหันตอนนี้ร่างของชายหนุ่มที่คุ้นหน้าคุ้นตา ได้ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าหลูเหม่ยจวน“วิช
