ผู้คนรอบข้างที่ไม่สนใจสิ่งใด ก่อนที่จะร้องขอความช่วยเหลือออกมาดังลั่น“เปล่าประโยชน์”มู่หว่านชิวยักไหล่ “คนเหล่านั้นลืมทุกอย่างไปหมดแล้ว พวกเขาไม่มีทางมาช่วยเจ้าได้หรอก ตอนนี้เจ้าทำได้แค่ไปกับข้าอย่างเชื่อฟังเท่านั้น”“ชะ ช่วยฉันด้วย…..”หลูเหม่ยจวนเตะขาทั้งสองข้างไปมาไม่หยุด“เจ้าปัญหาซะจริง ข้าควรจะทำให้เจ้าหมดสติไปซะ”ในขณะที่มู่หว่านชิวกำลังกล่าวเช่นนั้น แขนอีกข้างก็เอื้อมมือไปหยิบขลุ่ยขึ้นมาจรดริมฝีปาก และกำลังจะเป่าออกมาแต่ทันนั้นเอง ได้มีแขนข้างหนึ่งยื่นออกมาจากความว่างเปล่าอย่างกะทันหัน พร้อม ๆ กับที่นิ้วเรียวดีดเข้าที่หน้าผากของมู่หว่านชิวตูม!ร่างกายของมู่หว่านชิวกระแทกเข้ากับผนังฝั่งตรงข้ามที่อยู่ไกลออกไปด้วยความเร็วที่ราวกับรถไฟเหาะจากนั้นร่างของชายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นและรับหลูเหม่ยจวนที่กำลังจะตกลงไปบนพื้นเอาไว้ในอ้อมแขน เมื่อได้เห็นใบหน้าของเขาหลูเหม่ยจวนก็พลันประหลาดใจ“ปะ เป็นนาย!”“ฉันเอง…..”ฉินเฉาขมวดคิ้วเล็กน้อย “เป้าหมายของพวกมันดันเป็นเธอไปซะได้ พวกมันคิดที่จะใช้เธอมาขู่ฉันงั้นเหรอ?”ฉินเฉารู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก แต่ทว่าเศษหินพลันร่วงกราวลงมาจากผนังฝั่งตรงข้าม ก่อนที่ร่างของหญิงสาวเนื้อตัวมอมแมมจะกระโจนออกมาจากด้านใน และชี้นิ้วด่าสาปแช่งฉินเฉา“ฉินเฉา คนอย่างเจ้านี่มัน! เจ้าจงใจมาขัดขวางงานของพวกเราใช่มั้ย!”ขัดขวางงานของพวกเขา?ฉินเฉาคิดบางอย่างขึ้นมาได้ทันที“เจ้าหนุ่มฉิ
